a vursa kaşki. Bir daha vur!

Çiyinlərimdən tutdu - "Qardaşım, onları heç kim səndən almır. Səbr elə biraz"

Yerə çöküb başımı əllərim arasına aldım. Mənə görə...Mənə görə yaşamağa çalışırdı hər ikisi. Ah!!! Onu hər kəsdən qorumağa çalışanda, sən demə özümdən qorumağı unutmuşam. Çox canı yanmışdı? Necə hiss etmişdi, görəsən. Yanağımdan süzülən yaş burnumun ucuna qədər gəlib dayandı. Qorxduğum ən qorxunc şəkildə baş vermişdi. Bundan o tərəfi var idi? Bu acıdan daha betəri...Canımdan çox sevdiyim qadın bətnində körpəmizlə qanlar içində həkimlərin insafına qalmışdı. Qatil idim mən. Arvadımla uşağımın qatili!

İndi, nə edirdilər ona? Çoxlu iynələr taxmışdılar o incə dərisinə? Ağrı hiss edirdi? Ya körpəmiz. O da hiss edirdi? Lənətə gələsən! Bu dözülməzdi!

"Nə qəribədi. O mələk kimi qız mənim bacım imiş. Bilirsən, əslində sevindim" - başımı qaldırıb çiynimin üstündən ona baxdım.

"Bu hekayənin tək günahsızı o idi. Ən çox incinəndə o oldu". Düz deyirdi. Mənə görə! Ancaq mən incitdim onu! Mən qıydım ona!

"Mənə necə alçaq adam olduğumu deməyəssən? Yaşamağa haqqım olmadığını. Rədd olub getməyimi!". Eşitmək istədiklərim bu idi! Mənə lənət oxumalarını istəyirdim!

"Hər şeyin vaxtı var, qardaşım. İndi, içəridəki mələk çıxsın bir. Üzümüz gülsün". Başımı çevirib siyirmə qapıya baxdım. O qapı arxasında idi məni həyata bağlayanlar. Gözəlim, çox gözlətmə məni, yalvarıram. Sənsiz buyam mən. Aciz adam.

"Dayana bilmirəm. Çox çətindi". Əllərim arasındakı başımı sıxdım. Çətindi! Gözləmək çox çətin idi! Lənətə gəlmiş gözləmək!

Əlini çiynimə qoydu - "O səni iki ay gözləmişdi, qardaşım" - dedi öz aləmində cəsarətləndirərcəsinə. İki ay. Upuzun iki ay gözləmişdi məni. Sən necə varlıqsan, sevgilim. Allahım, nələr yaşatmışdım mən ona. İki ay çəkdiyi azmış kimi ayıldıqdan sonra yenə əzab vermişdim ona. İt kimi davranmışdım! Yenə də buraxmamışdı məni. Necə qıymışdım axı ona? Kim bilir nə əzablar çəkmişdi. Heç kimi yox idi ki, onun. Bir mən var idim, mən də