əzabdan başqa heçnə vermədim ki ona. Yenə buraxmazdı məni hə?

"Mən onun qədər güclü deyiləm. Hər şeyə dayanaram, ancaq onsuzluğa yox!"- başımı qaldırdım - "Başa düşürsən?! Onsuz yaşaya bilmərəm!".

Qollarını mənə dolayınca mən də cəld ona sarıldım. Sonuncu dəfə kim bilir nə vaxt belə olmuşduq. Bəlkə də ilk dəfədi. Bir neçə saniyə elə qaldıqdan sonra geriyə çəkildi. O da ağlayırdı. Gözlərini sildi.

"Məcbursan. Güclü olmağa məcbursan! İki mələyin sənə ehtiyacı var". Sadəcə gözlərinə boş-boş baxmaqla kifayətləndim. Ehtiyacı varmıydı mənə? İstəyəcəkmiydi məni? O otaqdan ikisi də sağ-salamat çıxsın hər şeyə razıyam! Üzümə belə baxmasın! Ancaq nəfəs alsın.

"Bilirsən, sən iki ay eləcə yatanda o heç ümidini itirmədi. Bir an olsun getmədi yanından. Görüş vaxtı təyin etmişdi sizə. Qeyri-mümkün bir şey kimi gəlir sənə, hə? Bax, o qız onları yaşadı. İndi sən də güclü olub onu gözləyəcəksən. Hər ikisini".

Gülümsədi - "Nə qəribədi, həm bacımın uşağı olacaq, həm də qardaşımın" ~

Tanış evin qarşısında ayaq saxladım. Dəfələrlə qovuldum ev. Məni həyata bağlayan yeganə məkan. Qərarımı vermişdim artıq. Belə getməyəcəkdi. Qapını döydüm.

Qapı açılan kimi çaşqınlıqla açılan mavi gözlərinə baxdım. Həyatıma rəng qatan mavilər.

~ Ölüm kimi keçən saatlardan sonra axır ki, açıldı siyirmə qapı. Heç kimə məhəl qoymadan Əmirin qarşısına keçdim. Ruhum titrəyirdi. Bütün diqqətim ağzından çıxacaq kəlimələrə kilitlənmişdi. Yalvarıram, buraxıb getməyin məni!

Əlini çiynimə qoydu - "Hər ikisinin vəziyyəti yaxşıdı. Bi-" - sözlərinə davam etsə də eşitməz oldum. Ağlımdan sadəcə tək bir şey var idi. Yaşayırdılar! Yaşayırdılar!

"G...Görmək istəyirəm". O gül üzünü görməliydim! Nəfəsini hiss etməli idim! ~

"Ayaz" - dedi incə səsi ilə. Suayım...Gülümsədim. Adım dodaqlarında elə gözəl səslənir ki.

"Yenə niyə gəlmisən?!". Bu idi mənim gerçəyim. Aid olduğum yerdən qovulmuşdum. Həyatıma yad qalmışdım indi.

"Get, Ayaz" - qapını üzümə bağlamaq istəyincə