ə əngəl oldum. Məsafəli mavilərini dikdi gözlərimə.

"Qızımı görməyə gəlmişəm". Bir də səni. Ölürəm sənsiz, qadın. Bu uzaq baxışların nəfəsimi kəsir görmürsən?

"Vaxtı deyil. Gedəsi yerimiz var"

"Hara gedirsiz aparım mən" - dedim cəld. Arvadımla qızımla bir yerə getmək elə uzaq bir şeydi ki mənə.

"Bizim kiməsə ehtiyacımız yoxdu". Kiməsə...Artıq kimsə idim yaşama səbəblərim üçün. Özgə biri...

"Evli olduğumuzu unudursan". Yana qıvrılan dodaqlarına yapışmamaq üçün zorla tuturdum özümü. Sanki həyatındakı çətinliklər daha da gözəlləşdirirdi arvadımı.

"Sən də bizi zorla evli saxladığını unudursan. Onsuzda o sənədlərin bir mənası yoxdu. Mən səni çoxdan boşamışam". Bu sözlərlə məni öldürdüyünün fərqində belə deyildi. Susdum. Nə deyə bilərdim ki. Əlimdə olana mən sahib çıxa bilmədim. Keçən aylara inad zorla onu arvadım olaraq saxlamaq da heçnəyi dəyişməmişdi. Həyatından boşamışdı o məni. O gözəl qəlbindən boşamışdı.
"Beş dəqiqə. Beş dəqiqə qızımı görüm". Sənin o gül üzünü görüm. Qoxunu alım. Bir neçə saniyə eləcə baxdı üzümə.

Sonra - "Yaxşı" - dedi istəməyərək. Qapını açıq buraxıb içəri keçdi. Sevinməliydim? Hər səhərə onlarla oyanıb onlarla yatmaq varkən beş dəqiqəlik icazəyə sevinməliydim?! Bu qədər aciz adamsan, Ayaz Ağazadə! Əlində olanları itirəcək qədər aciz!

Açıq qapıdan içəri keçdim. Nənəsinin də hər şeydən xəbəri olduğunu bildiyindən ölü qadını belə silmişdi həyatından. Nənəsi ilə yaşadığı evi satıb buranı almışdı. İşləyirdi. Heç kimi yaxınına buraxmadan dimdik qalmışdı. Qızımızla birlikdə.

Qonaq otağına keçdim. Divanın üstündə çəhrayı adyala sarılmış qızımı görən kimi cəld ona qaçdım. Qucağıma alıb öpməyə başlayınca qəribə mırıltılar çıxarmağa başladı. Bir daha öpdüm qırmızı yanaqlarından . Qoxusunu çəkdim içimə. İlahi, dinclik bu idi. Dünyanın ən gözəl qoxusu. Həsrət qaldığım qoxu.

"Atam, bax kim gəldi" - məndən qorxmaması üçün bacardığım qədər qısıq tutdum səsimi. Dilini çölə çıxardı gülümsəyərək. Mırıldandı. Kiçik,