yumşaq əlini sürtdü saqqalıma.

"Can, tanıdın atanı?" - burnumu qarnına sürtüncə qəhqəhə atmağa başladı. İlahi, səsinə qurban. Belə gözəl varlıqlara sahib olub onlardan məhrum olmaq...Divanda əyləşib dizlərimə otuzdurdum mələyimi. İndi gəl burax get onları.

"Gördün qızını. İndi get. İşimiz var". Başımı qaldırıb qarşımdakı qadınıma baxdım. Vaxtilə toxunmağa qıymadığım, toxunanda doymadığım qadın. İndi isə mənim olub da toxuna bilmədiyim qadın. Gözlərindəki kədəri görmədiyimimi sanırdı? Bütün hiss etdiklərinin aynası idi o mavilər. Məni necə istədiyini, necə sevdiyini qışqırırdı onlar. Mənim qədər əzab çəkirdi. Ancaq qürurlu qadındı. Özü silirdi öz göz yaşlarını. Onu ağladana məhəl qoymurdu.

Qulaqlarımda cingildədi o günkü fəryad dolu səsi - <Onun qızı olduğum üçün təcavüz etdin mənə hə? Heç tanımadığım birinin günahını mənə çəkdirdin. Mənə rəva bildin! Susma, Ayaz! De! Heç olmasa ürəyin soyudu?>

Bizə yaxınlaşdı. Üzərimə əyilib qızımızı götürdüyü an o gül qoxusunu çəkdim içimə. Burnumun dirəyini sızladan qoxusunu. Duymaq üçün öldüyüm qoxusunu.

"Getməliyik deyirəm. Qalx artıq". Çatılmış qaşlarla başımın üstündə dayanmışdı. Nə vecimə. O gözlər məni sevdiyini qışqırarkən.

Ayağa qalxdım - "Mənim yerim ailəmin yanıdı" - çənəsindən tutunca kənara çəkdi üzünü.

"Ayaz!"

"Sizi istəyirəm! Yanımda olmağınızı istəyirəm, Suay!"

"Vaxtımı alırsan" - dedi bir duyğu ifadə etməyən səslə. Onları geri qaytarmaq üçün daha nə etməli idim?! Qaçırdım olmadı! Zorla yanımda saxladım olmadı! Uçub getdilər əllərim arasından. Zəhrimara qalasan! İncinmiş qadınımı incitmədən mənə qaytarmağın bir yolunu tapa bilmirəm!

O gözəl gözlərini süzdü. Kirpikləri ağlımı başımdan alırdı, xəbəri yox!

"Bunları danışmışıq! Yenə başlama!" - qapını göstərdi - "Get" - dedi gözlərimə çəkinmədən baxaraq. Zəhram ağlama başladı o an. Getməyimi istəmirdi qızım. Suay onu danışdıraraq yellədikcə daha da yüksəkdən ağlayırdı.

Qollarımı uzatdım qızıma. Suay tərs-tərs