s baxsa da bir söz demədən qucağıma verdi qızımı. Necə də ağlayırdı için-için.

"Can, ağlama, gözəlim. Bax, ata getmir" - deyib Suaya baxdım. Əsəbləşmişdi. Ah, tərs arvadım mənim!

Zəhranın kürəyinə sığal çəkərək yerimdə hərəkət etməyə başladım. Sakitləşmişdi. Yumşaq, dən-dən çıxan qırmızı saçlarından öpdüm. Həyatımın mənası. Hiss etmişdi sanki məndən ayrılacağını. Sanki bayaqdan ağlayan o deyilmiş kimi, mavi gözlərini iri-iri açmış, gülüş saçırdı ətrafa. Bic qızım mənim! Anasının qızıydı. Həm görünüşcə, həm xasiyyətcə.

"Bir-birimizlə savaşırıq, arada körpəmiz qalır" - deyə mırıldanıb dodaqlarıma qoyduğu əlindən öpdüm balacamın.

"Savaşmaq?" - dedi lağ edəcərsinə - "Mən sənlə savaşmağı çoxdan buraxdım, Ayaz". O uzun dili heç qısalmadı ki! Nə olardı, qucaqlasaydım indi onu. Üzünə düşmüş bir tutam saçı dəli edirdi məni. Toxunmaq istəyirdim!

"Sakitləşdi. Mənə ver get". Daha da bərk qavradım qızımı. Hər şeydən xəbərsiz gülüş saçaraq aydınladırdı dünyamı.

"Atasıyam. İstədiyim qədər qızımı görməyə haqqım var". Dərin nəfəs alıb həmin o bir tutam saçı qulağının ardına verdi.

"Mənə ver. Uşağı necə tutmağı belə bilmirsən. İncidəssən!" - Zəhranı götürmək üçün uzatdı əli əlimə toxununca cəld qavradım. Geri çəkmək istədi. Buraxmadım.

"Burax!" - maviləri qəzəblə parlayırdı.

"Çox qorxursan, hə? Toxunanda sənə hiss etdirdiklərimdən çox qorxursan"

"Burax! Bəsdi artıq. Bəsdi! İmkan ver yaşayım! Yorma məni!" - qışqırınca yenə ağlamağa başlamışdı Zəhra. İki sevdiyim varlıq ikisi də eyni anda ağlayırdı indi. İçim sızıldadı. Yenə gəlib incitmişdim onları. Suay keçib divanda əyləşdi.
Yenidən hərəkət etməyə başladım balacam sakitləşsin deyə. Elə bir ağlayırdı ki. Əllərini üzümə, gözlərimə vururdu. Sanki hiss etmişdi anasını incitdiyimi.

"Şttt...Ağlama gözəlim" - başından öpdüm - "Sən bizə baxma. Biz çox sevirik bir-birimizi". Ortalıqda dönərkən bir gözüm də Qırmızının üstündəydi. Başını əlləri arasına almışdı. İcazə versə ona toxunmağıma.