Sinəmə basıb, saçlarından öpməyimə.

"Nə oldu, atam, niyə doldu maviş gözlərin axı sənin?" - üzünü üzümə tutub yenə onunla danışmağa cəht göstərdim. Susmadı. Tərs ki, tərs! Anası xasiyyət!

Suay gözlərini silib yanıma gəldi- "Ver mənə" - dedi bir an belə buğlu mavilərini qaldırıb mənə baxmadan. Ona uzatdım Zəhranı. İncə qolları arasına alıb yelləməyə başladı bir tərəfdən də onunla danışaraq. Necə gözəl ana olmuşdu mənim mələyim. Onsuzda onun pis olduğu bir şey var idi ki? Allah bir mələk yaradıb göndərmişdi mənə. Mən isə nə etdim? İncitməkdən başqa ona nə edə bildim?!

Divanda əyləşdi. Balaca Qırmızım sakitləşmiş, anası ilə oynayırdı indidə. Bir an özümü artıq biri kimi hiss etdim iki Qırmızı arasında. Mənim idilər, ancaq mənim deyildilər sanki. Dayana bilmirdim bu vəziyyətə. Dayanmaq istəmirdim!

Yanlarında əyləşdim. Gözlərini qaçırdı məndən mələyim. Bir dəqiqə, ağlayırdı?! Allah mənim bəlamı versin! Yenə ağlatmışdım onu! Sulu kirpikləri üçün canımı verərdim bilirdi axı bunu!

"Ağlama. Ölərəm sənə mən". İçim sızıldayırdı. Yaşarkən cəhənnəmi yaşadırdı bu qadın mənə.

"Mənə bir yol de. Sizi geri qaytarmaq üçün bir yol". Çox çarəsiz idim. Aciz idim!

"Get" - dediyi tək söz bu oldu. Nə getməyindən danışırdı bu qadın?

"Bu çarə deyil". Sulu kirpiklərinin arasında elə məsafəli baxış atdı ki mənə. Uçurum kimi.

"Bizim çarəmiz yoxdu". Yox! Ayırma o gözlərini məndən! Ah! Niyə yox idi axı?! Bizim çarəmiz aramızda uzanmışdı. Saçlarına sığal çəkdim Zəhramın. Görürsən, gözəlim, sən belə bizi xilas edə bilmirsən. Onları itirmək istəmirdim. Onlarsız mənə həyat yox idi!

"Sizi buraxmaq ölümə bərabər bir şeydi mənim üçün. Əgər sizi bir dəfəlik itirsəm, məndən bir daha adam olmayacaq. Bunu bil". O maviləri qaldır mənə bax artıq! Gör halımı!

"Sevgilim, mənə bax" - bu cılız səs qətiyyən mənə aid ola bilməzdi! Bu qədər düşəcək adam idim mən?! Nə hala saldın məni, qadın!

"Mənə bax. Gözlərimə bax" - çənəsindən tutub başını qaldırınca