a itələdi əlimi. Həmişəki kimi sevdiyimə toxuna bilmirdim.

"Get!". Bir damla yaş süzüldü gözlərindən. Elə uzaq baxırdı ki.

"Mənim sənsiz xoşbəxt olmadığım kimi sən də mənsiz xoşbəxt deyilsən. Suayım, zülüm verirsən hər ikimizə. Görürsən ki, ayrı olmur. Olmurda olmur! Eləmə belə yalvarıram". Başını qaldırıb buğlanmış gözlərlə baxdı üzümə. Burnu qızarmış, dodaqları şişmişdi. Zibil! Ağlayarkən belə o qədər gözəldi ki. Susadığım o dodaqlardan içmək istəyirdim. Bu qadının məsumluğu ağlımı başımdan alırdı!

"Bir şey de yalvarıram. Qal de, gözlə de. Bir şey de. Ümid verəcək bir şey. Mənə yaşama səbəbi olacaq bir şey! Sizi geri qaytaracaq bir şey!"

"Bunu dəfələrlə danışmışıq! Bitdi, qəbul elə bunu! Bitdi!" - qəzəblə iri-iri açıldı buğlu maviləri. Bu sözləri deyərkən belə ağlayırdı. Qəlbini bilirdim mən onun. Sevir. Nə qədər inkar etsə də sevir!

Qarşısında diz çökdüm. Artıq qüruru öldürmüşdüm mən. Bu qadın üçün hər şeyimi öldürmüşdü. Özüm belə yaşamırdım ki.

"Görmürsən halımı?!". Yerə dikmişdi gözlərini. Çənəsindən tutub özümə çevirdim.

"Mənə bax! Düşdüyüm hala bax! Ölürəm, sevgilim. Sizsiz diri-diri yanıram. Sənin də məndən bir fərqin yoxdu. Mənə nifrət edirsən guya? Sən də tükənirsən mənim kimi. Dirənmə artıq yalvarıram. Öldürmə ikimizi də". Başımı dizlərinə qoydum. İndi ikimizdə ağlayırdıq. Bu qədər sevərkən bu qədər uzaq qalmağımıza ağlayırdıq. Yaşadıqlarımıza...İçin-için, uşaq kimi ağlayırdıq. İnkar etmirdim. Çox günahım var. Çox çəkdirdim ona. Ancaq sevirəm nə edim?! İt kimi sevirəm!

Onu öz qaranlığıma aldığım düşünmüşdüm. Sən demə o məni öz işığına alıbmış. İndi bu qaranlıqda elə boğuluram ki. Onsuz elə dözülməzdi ki.

Barmaqlarını saçlarımda hiss etdim. İlahi, aylar sonra ilk dəfə toxunurdu mənə. Başımı qaldırıb ümid dolu gözlərlə ona baxdım. Dodaqları titrəyirdi. Gözləri kömək istər kimi parlayırdı. Üzünü aldım əllərim arasına. İtələmədi. Saçlarına toxundum. İlahi, dodaqları. Toxuna bilirdim ona! Təslimmi olmuşdu artıq?