turşutdum - "Bu mənim rəfiqəm deyil. Yox! Yox! Bu sən deyilsən!" - başımı iki yana salladım.

"Məncə bu sən deyilsən. Bir özünə bax. Bir oğlana görə etdiklərinə...". Başımdan aşağı qaynar su tökdülər sanki. Bu qız nələr danışırdı belə?! Bizim aramızda oğlan problemi ən son olacaq şey belə deyil. Deyildi...!

"Həqiqətən, mənim dərdimin Sənan olduğunu düşünürsən?" - ona doğru bir addım atıb işərə barmağımı sinəsinə vurdum - "Əgər elə düşünürsənsə, demək ya sən məni tanımamısan, ya da mən səni". Geriyə çevrilib divanda əyləşdim. Allahım, bu necə hissdi belə? Nəfəsim daralırdı. Nə edəcəyimi, necə davranacağımı bilmirdim. Qarşımdakı qeyri biri deyildi. Başımı qaldırıb qəzəb dolu simasına baxdım. O mənim uşaqlığımdı...O mənim həyat hekayəmdi...

"Onunla əlaqəni kəsəcəksən. Bir daha sənə yaxın gəlməyəcək!". Dikdabanın səsi beynimdə uğuldayarkən tam qarşımda dayandı.

"Buna sən qərar verməyəssən, Suay! Öz işinə bax sən!". Hirslə qalxıb qarşısına keçdim.

"Səninlə oynayacaq deyirəm! Mənə görə səninlə oynayacaq! Buna göz yummağımı gözləmə məndən!"

"İndi başa düşürəm bu hərəkətlərinin mənasını" - deyincə nəfəsimi buraxıb rahatlayacaqdım ki, sonrakı sözləri xəncər kimi girdi sol tərəfimə.

"Sən mənim xoşbəxliyimi istəmirsən"

Qəzəb dolu gözlərinə baxdım. Bu o deyildi. Bu mənim rəfiqəm qəti deyildi! O alçaq nə etmişdim ona?!

"Nərmin, bilirsən nə düşünürəm? Saf olan hansımızıq? Sən yoxsa mən?"

"Adi bir şeyi gətirdiyin yerə bax" - ayağını yerə vurdu - "Bizə bax, Suay!".

"Bizə baxım?" - gözlərimi ikimiz arasında gəzdirdim- "Baxdım...və bilirsən nə gördüm? İllərdi bir-birini tanıdığını sanan iki axmaq. Əgər sənin kiçik beynin bunu adi bir şey kimi qəbul edirsə, onda sənə deyəcək bir sözüm yoxdu"

"Çox irəli gedirsən, Suay!". Onun qəzəb dolu ifadəsinin əksinə, istehzayla qaşlarımı qaldırdım.

"İrəli? Bəs, de görüm yaxın rəfiqəm olaraq yalnız səninlə bölüşə bildiyim şeyi, yalnız səninlə paylaşa bildiyim həyatımdakı zərbəni gedib başqasına