a çatdırarkən sən nə qədər irəli getmişdin? Hələ o başqası Sənandısa". Mən gözlərimi bir an olsun ondan ayırmazkən o geriyə çevrilib ətrafda dönməyə başladı.

"Gördün, cavabın yoxdu. De mənə. İndi mən kimə güvənim?". İçimdə qəribə boşluq hiss edirdim. Bu hissi tanıyırdım. Ayazdan sonra da belə olmuşdum. Bomboş...Hissizlik...

"Yəni bizi bu qədər qısqanırsan?". Sözləri tək-tək beynimə zərbə kimi endi. Boğazımdakı göynəmə udqunmağıma belə icazə vermirdi. Bu qız nə danışdığını bilirdi?!

"Bax, Suay, sevdiyim adamın səni sevdiyini bilsəm də səni bağışladım. Çünki sən mənim dostum idin" - sözlərinə qarşı gic gülmək gəldi.

"Bağışladın?" - istehzayla soruşdum. Gözlərini döyməyi içimdəki qəzəbi alovlandırırdı.

"O adam səni nəinki zəhərləyib, həm də beynini yuyub! Onun mənə olan hisslərini ikimiz də eyni vaxtda öyrənmədik?! İndi de görüm sən nəyi bağışlamısan?!"

Qaşları havalandı - "Bəlkə də sən əvvəlcədən bilirdin" - eyham dolu səsi ilə çaşbaş qaldım. Donmuş beynim artıq deyəcəklərimi analiz də bilmirdi.

"Sənə sözüm yoxdu, həqiqətən. Demək, həyatdan aldığım zərbələrin siyahısına sənin adın da əlavə olunacaqmış. Heyf, çox heyf". Geriyə çevrilərkən qolumdan tutdu.

"Bu da nə deməkdi indi?" - qolumu geriyə çəkib yenidən qarşısına keçdim.

"Bu o deməkdi ki" - başdan aşağı süzdüm onu - "Dəyməzmiş"

Çantamı əlimə alıb qapıya doğru irəlilədim. Çıxan zaman son dəfə arxaya çevrildim.

"Sənə keçmiş dost məsləhəti. Ona çox güvənmə. Yoxsa indi mənim aldığım zərbəni sən də dadarsan"

Son sözümü də deyib açıq qapıdan çıxdım. Çölə atdığım elə ilk addımda içimdəki alovu söndürmək istərcəsinə yağan şiddətli yağış islatmağa başlamışdı məni. Yerdən qalxan torpaq qoxusunu ciyərlərimə çəkib üzümü göyə çevirdim. Sanki səmanı öz ağuşuna alan qara buludlar da mənə ağlayırdı. Sanki çirkli yağış damlaları məni bütün pisliklərdən yuyub təmizləmək istərcəsinə hər tərəfimi isladırdı.
Bu dəqiqə sadəcə hissizliyi hiss edirdim. İçimdəki boşluq getdikcə