şirkətdə olma səbəbim olan layihəmi parçalara ayırıb üzümə tulladın. Qolumdan tutub istədiyin yerə sürüdün. Qışqırdın. Ağlatdın...!" - divara söykədim bədənimi. Bütün bunları saydıqca bir-bir canlanırdı gözlərim önündə.

"Bütün etdiklərini yaşadığın acılara bağlaya bilərəm. Həqiqətən, Ayaz, bunu qəbul edirəm. Soyuqsan çünki sevgisiz büyümüsən, sərtsən çünki sevgisiz böyümüsən, sevgisizsən çünki sevgisiz böyümüsən. Hamısı qəbul edirəm, Ayaz!". O susduqca əsəblərim tarıma çəkilirdi. Bu dəfə mən ona doğru addım atıb, çənəsindən tutdum.

"Üzümə bax! Bütün etdiklərini yaşadıqlarına görə heç yaşanmamış kimi unuda bilərəm. Ancaq o gecə etdiklərin? Onu nə ilə unutduracaqsan?! Ona necə bir səbəb tapacaqsan?!". Gözlərimə dolanan gözləri bu dəfə gücsüzlüklə parlayırdı. Elə qəribə hiss etdirirdi ki bu...Qarşımdakı adam tükənmişdi sanki. Məgər mən onun qüdrətli heybətinə öyrəşmişəmmiş. Bu o qədər dayanılmaz gəlir ki...

"Ayaz, eşidirsən məni?". Başını necə gəldi salladı. İndi nə demək idi bu?

"Ayaz..."

"Özümü belə çarəsiz hiss etməmişdim" - fısıltılı səsi iliklərimə qədər işlədi.

"İkimizi də qəzəbimin əsiri etdim" - gözlərimin içinə yalvarır kimi baxdı - "Bunu düzəldəcək bir yol yoxdu?". O çarəsizlik dolu baxışları qəlbimi dağlayırdı. Kaşki olsaydı bir yolu...

"Yoxdu". Kədər dolu gülümsədi gözlərimin içinə baxaraq sonra yanımdan keçib otaqdan çıxdı.

Arxasınca baxdım bir müddət. İndi nə baş verdi? Onun susqunluğundan o qədər qorxurdum ki...Üzərimdəki çaşqınlığı atıb arxasınca otağı tərk etdim.

Pilləkənlə aşağı endim. Məni gözləyirdi. Ona yaxınlaşdığımda bir söz demədən çiynimə qara gödəkcə atıb açıq çıxış qapısından çölə çıxdı. Necə yəni gedirdik? Bitdi, bu qədər?

İçimə çökən ağırlığı yox sayaraq ayaqqabılarımı geyinib mən də onun arxasınca çıxdım. Həyətin çıxacağındakı qara avtomobilə yaxınlaşdım. O məni aparacaqdı, aydın oldu. Necə gətirdisə elə də qaytaracaqdı.

Soyuq hava bədənimi dondurmağa imkan tapmadan qapını açıb əyləşdim. Üzümə