genişlənirdi. Həyat sevdiyim daha birini almışdı məndən. Unuda bilməyəcəyim qara imzalı bir günüm daha əlavə olunmuşdu ömrümün qarmaqarışıq səhifələrinə. Mənim isə etdiyim yeganə şey yağışın altında çarəsizcə islanmaqdı. Kaşki bütün yaşanmışlar yuyulub gedərdi yağış damlaları altında. Ağlamırdım. Ağlaya bilmirdim...Yavaşca dodaqlarımı araladım boğazımdakı quruluğu yağış suyunun yox etməsi üçün.

Üşüməyə başlayınca addımlamağa başladım səki boyunca. Sanki hər addımımda bədənimdən güc itirirdim. Zorluqla avtomobilə gəlib çıxmışdım. Qapını açıb içəri əyləşdim. Bədənimdə güclü titrəmə var idi. Evə getməli idim, ancaq avtomobil idarə edəcək gücüm qalmamışdı.

Çətinliklə də olsa evə gəlib çıxa bilmişdim. İndi, üşüməsəm də içimdə yandırıcı istilik var idi. Sanki içimdə alov topası partlamışdı. Bədənim isə səbəbsizcə əsirdi. Bütün gücümü mənzilin ağır qapısını itələməyə sərf edib içəri daxil oldum. Liftlə yuxarıya qalxdıqdan sonra nəhayət ki, evimə gəlib çıxa bilmişdim.

Divara tutunaraq otağıma daxil oldum. Göz bəbəklərimdə şiddətli yanma var idi. Qığılcım çıxması an məsələsi idi.

Çarəsiz qalıb çantamdan tapdığım telefonu əlimə aldım. Göz qapaqlarımı açıq tutmaqda çətinlik çəkirdim. Titrəyən barmaqlarımla zorla da olsa tanış nömrəni yığa bilmişdim.

"Alo?"

"M..mən y...axşı deyiləm" - titrəyən çənəm danışmağıma əngəl törədirdi.

"Suay, nə olub?! Haradasan?!"

"Evdə"

Əlimdən sürüşüb düşən telefona baxdım boş-boş. Onu əyilib götürmək elə imkansız bir şey kimi gəlirdi ki. Üstümdəki yaş paltarlarla yatağa atdım gücsüz bədənimi. Alışıb yanan göz qapaqlarımı sərbəst buraxınca özlüyündən qapandı.

Alnım...Yanaqlarım...Üzümdə hiss etdiyim soyuqluqla bədənim ürpərərkən gözlərimi araladım.

"Sən yanırsan!". İşıq gözlərimi qamaşdırdığı üçün yenidən gözlərimi qapamalı oldum.

"Suay, eşidirsən məni?". Cavab olaraq sadəcə mırıldanım. Danışacaq heyim yox idi. Cəhənnəm atəşi dedikləri bu olsa gərək.

"Yaş paltarlarla uzanmısan. Qalx" -