n gecəni yatmayıb səhər tezdən də durub işə gedib. Mənə görə Xədicədə anasıgildə qalmalı olmuşdu. Onların da həyatını çətinləşdirirdim.

Anlamıram...İnsanlarmı qəribədi, yoxsa həyatmı? Biri sənə gözləmədiyin yerdən gözləmədiyin an zərbə vurar, biri isə sənə gözləmədiyin qədər dəyər verər, qayğına qalar. Çərasizcə iç çəkdim. Yenə qəribə boşluq hiss edirdim. Sanki yenidən duyğularım qeybə çəkilmişdi.

Hərarətimi ölçdükdən sonra Əmirə zəng edib xəbər vermişdim. Təbii ki, bir tonluq məsləhət vermişdi. Sadəcə yalandan mırıldanmışdım. Həkim dostunun olması da bir çətinlikdi. Eh, onun dediklərinə əməl edən kim idi ki.

İndi isə divanda əyləşmiş, notebook'u qucağıma yerləşdirmişdim. Boş-boş oturmaqdan bezdiyim üçün Əsmərdən yeni işləri mail'lə göndərməyi xahiş etmişdim. Bəlkə beləcə başımı qatar, unutmağa çalışardım dünən baş verənləri. Bir tərəfdən də özümə təəccüb edirdim. Nə zaman mən bu qədər səbrli insan olmuşdum ki?

Cingiltili mesaj səsi ilə gələn mail'i açdım. Oxuya bilməyincə biraz daha ekrana yaxınlaşdım. Gözlərim hərfləri seçə bilmirdi. Off! Deyəsən, Əmirin məsləhətlərinə əməl etməli idim. Notebook'u masa qoyub ayağa qalxdım. Boğazımda da cüzi yanma hissi var idi. Ağır addımlarla yataq otağına keçəcəkdim ki, qapı çaldığından addımlarımı digər tərəfə yönəltdim. Əmir tez gələcəyini demişdi, ancaq bu qədər tez gözləmirdim. Eh, Əmirdi bu...

Qapını açarkən beynimdə nəql etdiklərimin tamam əksi ilə qarşılaşdım.

"Qırmızı..." - üzümü əlləri arasına aldı - "Yaxşısan?". O tədirginliklə məni incələyərkən mən çaşqınlıqla eləcə qalmışdım. Qaba əllərindəki soyuqluq mənim hərarətlə qaynayan bədənimə yayılarkən yuxudan ayıldım sanki. Cəld geriyə gedib əllərini aşağı itələdim.

"Sən burada nə gəzirsən? Çıx evimdən!". Nə qədər sərt olmağa çalışsam da batmaq üzrə olan səsim qırıla-qırıla çıxmışdı.

"Çıxacam, ancaq səninlə bir yerdə". Mən onun dediklərini anlamağa çalışarkən, o çoxdan içəri daxil olmuşdu.

"Ayaz, sən nə etdiyini sanırsan? Çıx çölə".