Qışqırmağa heyim yox idi belə. Başım dönməyə başlayırdı. Uzanmalı idim mən!

"Səni bu vəziyyətdə tək qoyacağımı düşünürsənsə, düşünmə daha yaxşıdı. Lazım olanları yığ gedirik". Yataq otağıma doğru getməyə başladı. Nə edirdi bu adam?! Zibil!

"Ayaz!". Arxasınca irəliləməyə başladım. Bir an başım dönüncə, yıxılmamaq üçün divara tutundum. Off! Bu ağrıda nədi belə?!

"Bunlar bə- Suay!" - yanıma gəlib qolumdan tutdu.

"Yaxşısan?!"

"Burax!" - qolumu əlindən xilas edib alnımı ovmağa başladım. Beynim deşilirdi sanki. Ağrıdan mümkün olduğu qədər gözlərimi araladım.

"Həm, sən xəstə olduğumu haradan bilirsən?"

"Çox çərənləmə. Gedirik" - dedi və mən ağzımı açmağa imkan tapmadan qucağına aldı məni. Yıxılmamaq üçün qeyri-ixtiyari qollarımı boynuna doladım.

"Ayaz! Yenə nə edirsən?!". Çırpınacaq gücüm belə yox idi. Evdən çıxan kimi qapını ayağı ilə itələdi.

"Bur-" - beynimdən vuran sərt ağrıyla inildədim.

"Görürsən, çırpındıcda, ancaq özünə zərər edirsən. Sakit dur indi!". Çölə çıxınca üstümdə bir şey olmadığı üçün titrəməyə başladım. Biraz daha sarsılaraq irəlilədik.

"Asif aç" - dediyində kostyumda olan cavan oğlan qapını açdı. Məni qucağından saldığında yumşaq oturacağı hiss etmişdim. Oh...Bura biraz daha isti idi.

Qollarımı bədənimə dolayıb başımı geriyə söykədim. Dişlərimin bir-birinə dəyərkən çıxardığı incə səs qulaqlarımda əks-səda verirdi. Oturacaq sarsılınca başımı sağa çevirdim. Ah, bu da gəldi!

Ağzımı açacaq gücüm belə yox idi. Yenidən titrəməyimə dönərkən məni özünə çəkdi. Üstümə nəsə saldı, ancaq nə olduğunu anlamadım. Sadəcə bədənimi ələ alan istiliyi hiss edirdim...

Gözlərimi araladım, ancaq qeyri-ixtiyari yenidən özlüyündən qapandı. Səsləri eşidirdim...Bir daha gözlərimi açacaq gücüm yox idi. Sanki daş oturmuşdu göz qapaqlarım üzərində. Eləcə qaranlıqda parlayan zəif ağları izləyirdim.

"Niyə oyanmır?". Ah, bu həyəcanlı səs Ayaza aid idi. Necə yəni burada idi? Bura deyərkən...Bura haradı? Niyə gözlərimi aça