a bilmirəm axı?

"Narahat olmayın, hərarəti yavaş-yavaş düşür. Birazdan ayılar". Bu qadın səsi idi...Ayılarmış! Deməsi qədər asan idi sanki!

"Əgər ona bir şey olsa özünə yeni peşə axtar!". Əminəm ki, indi bu ürkütücü səsin qarşısında qadın yarpaqtək əsir. Ah, Ayaz...

Yenidən səslər eşidirdim, ancaq bu dəfə ayırd etməsi çətin idi. Getdikcə uzaqlaşdı..
Uzaqlaşdı...

Gözlərimi açdığımda ilk öncə tavanla qarşılaşdım. Gün gözlərimi qamaşdırsa da bu dəfə göz qapaqlarımı qapamadım. Şükür, sonda xilas olmuşdum qaranlıqdan. Harada olduğumu anlamaq üçün gözlərimi ətrafda gəzdirərkən, stulda büzüşüb yatan Ayazı gördüm. Elə qayğısız, dərdsiz görünürdü ki...Saçları dağılmış, dodaqları azca irəli...Zibil! Suay, sən nələr düşünürsən belə?!

Oturaq vəziyyət alıb ayaqlarımı yataqdan salladım. Qadın səsi eşitmişdim sanki yuxuda olarkən. Ancaq ətrafda Ayazdan başqa heçkim görünmürdü. Bəlkə getmişdi, bəlkə də sadəcə yuxu idi.

İstilik çox az hiss edirdim, ancaq boğazımda çox pis göynəmə var idi. Udqunduğumda ağrı verirdi. Sanki cırmaq atılmışdı boğazımın yoluna.

Ayağa qalxıb pəncərəyə yaxınlaşdım. Ətrafa baxarkən buranın Ayazın evi olduğunu yəqinləşdirdim. Ancaq başqa otaq idi bura. Bu adam yenə qaçırmışdı məni! Deyəsən söz vermişdi özünə hər dəfə başqa otaqdan oyanacağıma! 'Belə bitmədi' demişdi o gün. Necə bitəcəkdi bəs? İkimizdən biri tükənənə qədər?

Geriyə çevrildim. Hələ də o kiçicik yerdə necə də yatırdı. Ah, axmağam! Burada niyə dayanmışdım ki?! Asta addımlarla otaqdan çıxdım. Aşağıdan səslər eşidilirdi. Zibil! Deyəsən bu dəfə tək deyildik! Səs çıxarmamağa diqqət yetirərək pilləkənlərlə aşağı endim. Mətbəxdə iki qadın söhbət edirdi. Fürsətdən istifadə aradan çıxmalı idim. Addımlarımı çıxış qapısına doğru yönəltdim.

"Suay xanım, yemək hazırdı. Buyurun". Ahh! Zibil! Bir meqafonu çatmırdı əlində! Üzə vurmamağa çalışaraq geriyə çevrildim. Qadının ikisi də mənə baxırdılar sual dolu gözlərlə. Çarəsiz qalıb mətbəxə doğru addımladım.

"Suay xanım,