isti mərci supu xəstəliyinizə yaxşı gələr". Dodaqlarımı zorluqla yana qıvırdım. Suya xanımmış! Özgə birini necə də rahat qəbul edirlər.

"Fərqi yoxdu". Masa arxasında keçib əyləşdim. Əslində ac idim. Yeməyin iyi burnuma dolunca bunu daha da yaxşı hiss etmişdim.

Qadınım ikisi də üzümə təəccüblə baxdığında 'nə?' deyə qaşlarımı qaldırdım.

"İçəridə yeyerəsiniz deyə düşünmüşdüm"

"Bura yaxşıdı. Həm burada oturmağa yer varkən birdə içəri daşıyacaqsınız hər şeyi" - gözlərimi süzdüm - "Boşuna əziyyət" - deyincə xanım məmnuniyyətlə gülümsəyib qarşısına döndü.

"Suay xanım, daha yaxşısınız?" - deyə digər xanım sonda dilə gəldi. Sual dolu baxışlarımı görmüş olacaq ki, əlavə etdi.

"Mən həkiməm. Hərarətiniz çox yüksək idi. Zorla saldıq". Ah, demək eşitdiklərim həqiqət idi, yuxu görməmişdim. Cavan imiş...

"Biraz yorğun hiss edirəm" - deyincə gülümsədi.

"Bu normal haldı. Yemək yedikdən sonra daha yaxşı hiss edəcəksiniz əmin olun". Süni gülümsəməmi göndərdim ona. Demək Ayaz bu xanımı təhdid etmişdi mən yatarkən. Gərək tez sağalım yoxsa xanımın işi yaman çətin olacaq.

Bir tərəfdən xanımlarla söhbət etmiş, digər tərəfdən də yemək yemişdim. Aşbaz olan xanımı sevmişdim, ancaq həkim olana üçün eyni şeyi deyə bilməyəcəkdim. İlk olaraq çox baxımlı idi. Ayaq dırnaqlarından tutmuş, kirpiklərinə qədər. Birazda səmimiyyətsiz idi.

Halsız hiss etdiyim üçün icazə istəyib ayağa qalxdım. Ayazdan hələ də səs olmadığından evdən çıxmağı düşündüm, ancaq pəncərədən gördüyüm mənzərə ilə bu fikrimdən məcburən daşınmalı oldum. Xüsusi formalı bir neçə mühafizəçi qapının önündə dönürdülər. Heç bir şey anlamamışdım. Keçən dəfə kimsə yox ikən birdən-birə bu qədər mühafizəçi nəyə gərək oldu? Yəqinki mənim qaçmaq istəməyimlə əlaqəli deyildi. Mənə əngəl olmaq istəsə qapını kilitləməyi kifayət idi. Ah, çox gözəl! Necə də boynuma alıram bunu! Get, Ayaz da ver bu məsləhəti, Suay!

Hirslə keçib geniş divanda əyləşdim. Düzü, hirsli olmağım heçnəyi dəyişmirdi. Hərəkətlərim