m qoca qarı kimi çox astaydı. Ayaz...! Göstərəcəkdim ona gününü! Məni saldığı vəziyyətə bax! Özümü dustaq kimi hiss edirdim!

Pultu əlimə alıb kanalları çevirməyə başladım.

Birdən yuxarıdan aşağıya doğru gur addım səsləri eşidildi. Sanki basqın var idi evə.

"Zöhrə!". Ah, Ayaz idi bu. Nəfəsimi buraxıb geriyə söykəndim. Çöldəki saysız mühafizəçi məni elə qorxutmuşdu ki. Beynim qorxunc ssenarilər yazırdı özümdən asılı olmadan.

"Buyurun, Ayaz bəy". Dəhlizdə gedən söhbətlər buradan eşidilirdi.

"Suay! Suay hanı?!" - həyəcanlı səsi içimi titrətmişdi nədənsə. Yəni məni görməyincə bu qədərmi narahat olmuşdu? Ah, təbii, bu məhkumun türmədən qaçması kimi bir şeydi. Ayazın keçirdiyi hiss də polisinki ilə eyni idi. Ümid edirəm ki, beynimdəki bu axmaqca düşüncələr xəstəliyin əlamətləridi. Yoxsa həqiqətən, başımı itirdiyim üçün narahat olacaqdım.

Zöhrəni verdiyi cavabı eşitməsəm də Ayazı qarşımda görüncə anlamışdım nə dediyini. Mən yerimdən tərpənməzkən o mənə doğru addımlayırdı. Tənginəfəs idi sanki. Köynəyinin boyun hissəsi tərdən yaş olmuşdu. Yanımda əyləşib narahatlıq dolu gözlərini üzərimdə gəzdirdi.

"Necə hiss edirsən, daha yaxşısan?". Hə! Hə! Tənginəfəs idi. Həm də üzü nəmli idi.

"Mən yaxşıyam, ancaq deyəsən sən yaxşı deyilsən". Cavab vermədən geriyə söykənib başını arxaya atdı.
"Yaxşıyam" - dedi asta səslə. Yox! Nəsə var idi bu işdə. Yalnız məni görmədiyi üçün ola bilməzdi bu. Tədirgin olsam da ondan bu haqda heçnə soruşmayacaqdım. Onunla bağlı heçnə məni maraqlandırmır!

Ayağa qalxınca sual dolu nəzərlərini üzərimə dikdi.

"Nə edirsən?". Səsində qəribə ton var idi. Yorğunluq sanki...

"Sənin qalxıb məni bu evdən çıxarmağını gözləyirəm". Qaşları eyhamla havalandı.

"Hmm...Demək belə. Onda Zöhrəyə deyim sənin üçün stul gətirsin. Belə ayaqların ağrıyacaq". Ağzım açıq eləcə qaldım. Demək, əylənirdi mənlə.

"Ehtiyac yoxdu. Mən sənin kimi ayaq üstə əsmirəm. Şükür, gücüm qüvvətim yerindədi". Gülümsəyincə yenidən həmin batıq