deşdi göz bəbəklərimi. Zibil! Nə edirdim mən belə?!

"Yəni mən ayaq üstə əsirəm, elə?" - eyhamla dillənib ayağa qalxdı. Mən hərəkət etməzkən o tam dibimdə dayanıb əyildi mənə doğru. Bu da nədi indi?! Nəfəsini üzümdə hiss edirdim. Hərarətim yenəmi qalxırdı?! Gözlərimə dolanan qaralar bir anlıq dodaqlarıma doğru sürüşüncə cəld geriyə gedib başımı aşağı saldım. Zibil! Bu da nə idi belə?!

"Getmək istəyirəm. Bu çox uzandı" - deyə fısıldadım.

"Mən də çox şey istəyirəm, ancaq təəssüf ki, hər istədiyimiz olmur bu həyatta" - istehza dolu səsi çilədən çıxarırdı məni.

"Mən ciddiyəm, Ayaz!" - boğazım göynəyincə üzümü turşutdum. Çox pis yanırdı.

"Mənə hər qarşı gəldiyində canın yanır. Bu iki etdi. Üçüncüdə yaxşı-yaxşı düşün". Adama bax! Boğazımın ağrısını nə ilə əlaqələndirir! Yox məncə adını dayişməliyəm. Buz torbası yox, ego torbası olmalıdı. Yox ya da egolu buz torbası. Hə! Hə! Bu çox uyğundu.

"Bic-bic gülümsəyib yenə o beynində nə düşündüyünü bilmirəm, ancaq buradan çıxmaq üçün plan cızırsansa, boşuna cızıq-cızıq etmə hər yeri. Mən istəmədiyim müddətdə heç yerə gedə bilməyəcəksən". Bu adam gəl məni boğ deyirdi!

"Ayaz, sən məni nə sanırsan, hə?! Oyuncaq deyiləm mən sənin üçün! Mənim həyatım var! Sən dağıdıb töksəndə yenidən qurdum mən. Başa düşürsən?! Sənsiz yeni həyat qurdum!". Gülümsəməyə başladı. Axmaq adam!

"Mənsiz?" - eyhamla qaşları havalandı - "Bu dəqiqə, yanında yalnız mən varkən necə mənsiz olur bu? Başa sal görüm?" - istehza dolu səsi səbrimi daşırırdı.

"Sən sadəcə zorla girməyə çalışan artıq birisən". Bayaqkı zarafatcıl vəziyyətindən əsər əlamət qalmadı. Göz bəbəkləri iriləşincə yenidən həmin qorxunc baxışlar üzə çıxdı. Mənə doğru əyildi.

"Demək, artıq biri" - 'artıq' sözünü xüsusilə vurğuladı. Əvvəl olsaydı bu səs tonundan çoxdan ürkmüşdüm.

"Unutmusan, deyəsən. Aylar sonra qayıdıb mənim meydanımda mənim rəqibimlə birlikdə mənə qarşı döyüşməyə çalışan sən idin". Bir anlıq afalladım. Bunun yeri deyildi.

"Mövzumuz