z bu deyil"

"Məncə tam da budu. Nə etməyə çalışdığını görürdüm. Ağlı olan hər kəs görürdü. On-onbeş nəfərlik qrupun aylarla üzərində işləyib hazırladığı layihə səninkinin yanında gözə görünmədi belə. O qədər incəliklə işləmişdin ki. Qüsursuz..." - başdan aşağı məni süzdü - "Eynilə özün kimi". Gözlərindəki məna verə bilmədiyim parıltını görürdüm.

"Sənin mənə zərər verməyin üçün aylarını o işə sərf etdiyini hər kəs anlamışdı. İndi gəlib mənə artıq insan deyirsən. Qırmızı...Özünün xəbərin yoxdu, ancaq mən sənin həyatının tam mərkəziyəm". Son cümləyə qədər dediklərinin hamısı doğruydu. Ancaq sonuncunu qəbul etmirdim! Etməyəcəkdim! Bu tam bir axmaqlıqdı!

"Sənə, sadəcə, nifrət edirəm, Ayaz!". Dodaqları yana doğru qıvrıldı.

"Məni sevirsən". İlahi, bu da nə idi?! Bir addım geri getdim ürək döyüntülərimi eşitməsin deyə. Bu dəqiqə, qəlbim bədənimə xəyanət edirdi!

"Kim dedi onu?" - bacardığım qədər səsimə istehza qatdım. Mənə doğru əyildi.

"Gözlərin". Yox! Yox! Bu qədər haqsızlıq olmaz! Xəstə adamam mən! Udunmağa çalışınca boğazımdakı yara göynədi.

"Mənim gözlərim danışa bilmir" - sonda, səsimi tapa bilmişdim. Daha da yaxınlaşdı. Qara gözlərində hər an boğula bilərdim.

"Danışa bilmir, ancaq mən onu anlaya bilirəm" - fısıldarkən hər sözündə nəfəsi üzümə vurunca gözlərimi qapadım. İndi burada olmamağı diləyirdim, ancaq üzümə dəyən nəfəsi imkan buna vermirdi! Bir addım geri gedib gözlərimi yenidən açdım. Qaşları havalanmış istehzayla baxırdı. Zibilə qalasan! Burada yarılmış yer varsa ora girmək istəyirəm bu dəqiqə!

"İstiliyin yenə qalxdı, deyəsən. Yanaqların saçlarınla yarışa girib". Ahh! Axmaq! Onun yaradıcı sözləri lap məni çilədən çıxarırdı!

"Ayaz, bitir artıq oyunu. Kifayətdi, getmək istəyirəm"

"Sənə əvvəl də demişdim. Oyun yoxdu!"

"Ayaz, nə qədər çəkəcək bu? İndiki məqsədin nədi?". Bezginliklə nəfəsini buraxıb əllərini belinə qoydu.

"Bax, Qırmızı, bir səbəb yoxdu. Sağalana qədər yanımdasan, bu qədər. Söz verirəm