ə belə baxmadan avtomobili işə saldı və yola düşdük.

Binanın qarşısında dayanınca üzümü ona çevirdim. Yol boyu açmadığı ağzından bir kəlmə çıxar deyə. Yox...Nəticə boş bir səssizlik...Üz ifadəsindən heçnə anlaya bilmirdim. Sadəcə yola baxırdı dümdüz. Bəlkə də beləsi daha yaxşı idi. Bir-birimizi incidən sözlərdənsə, yox edən boş bir səssizlik daha yaxşı idi...

Gödəkcəni çiyinlərimdən salan zaman - "Qalsın" - dedi sonda ağzını açaraq. Otaqdan çıxdığımızdan bəri ilk dəfə üzümə baxmışdı. Başımı salladım eləcə və qapını açdım. Endiyim zaman isə tək bir cümlə çıxdı ağzından.

"Belə bitmədi"

Bir müddət ətrafı toz duman edərək getdiyi boş yola baxdım. Nə mənaya gəlirdi bu? Hələ çoxmu yoracaqdıq bir-birimizi? Hələ çoxmu bu yorğun halımla dirənəcəkdim ona?

Beynimdə öz-özümə verdiyim suallar cavab tapmaq üçün beyin hüceyrələrimi tükətməkdə ikən mənzilə daxil oldum. Liftlə yuxarı qalxdım, ancaq o zaman xatırladım acı gerçəyi.
Açar yox idi!

"Zibilə qalasan!" - deyinərək əlimi gödəkcəyə vuran zaman açarların cingiltili səsi eşidildi. Bir dəqiqə...! Cəld əlimi cibinə atdım. Açarlar buradaydı. Ohh...İçimə rahatlıq çökərkən qapını açıb içəri daxil oldum.

Dağılıb tökülmüş dəhliz gözləyərkən, olduqca səliqəli dəhliz qarşılamışdı məni. Axı, xatırladığım qədəri ilə yerlə yeksan etmişdim buranı. Ah, Ayaz daha nələr edirdin mənim xəbərim olmadan?

Çox irəliləyə bilmədən çökdüm eləcə divarın bir küncünə. Ayaqlarımı qarnıma bərk-bərk sıxdım.

Bədəninin bu işdə rolu var?

Duyğusuz səsi cingildəyirdi qulaq pərdələrimi deşərək. Hər dəfəsində necə də məni daha da yüksəkdən yerə çırpmağı bacarırdı.

Evlən mənimlə...

Beynimə dolan səsini kəsmək istərcəsinə əlimi qulaqlarıma basdırdım.

Əgər bu sevgidirsə...Səni sevirəm...

Sus artıq! Əlimi daha da basdırıb gözlərimi qapadım. Üzü canlandı gözlərim qarşısında. Ürkütücü baxışlar...Çarəsiz baxışlar...Çatılı qaşlar...

Allahım bu necə bir hissdi? Bacara bilmirdim bununla. Sanki qarşımda qapısı