sağalan kimi özüm səni aparıb evinə qoyacam"

"Mən indi getmək istəyirəm!"

"Bu söhbət burada bağlandı" - geriyə çevrilib otaqdan çıxarkən son şansımdan istifadə etdim.

"Anlamırsan, narahat olacaqlar mənim üçün". Geriyə çevrilib mənə qısa baxış atdıqdan sonra otaqdan çıxdı. Zibilə qalasan! Nə edəcəkdim indi! Bir neçə saniyə sonra qayıdıb əlindəki telefonu mənə uzatdı.

"Götür, kimə istəyirsənsə zəng et". Bir an çaşqınlıqla üzünü incələdim ciddi olub olmadığını görmək üçün. Yox! Yox! Ciddiydi. Əlimi uzadıb telefonu götürmək istəyərkən geriyə çəkdi.

"Ancaq, kiməsə bütün bunları desən, inan mənə sabaha özünü dünyanın o biri başında taparsan və yanında məndən başqa tanıdığın kimsə olmaz".

"Hıh, təhdid edirsən məni? Çox asan idi axı". Mənə doğru əyildi.

"Mənim üçün çətin olan yalnız sənsən, Qırmızı". Yenə gözləmədiyim cavab, yenə ritmi pozulan sol tərəf. Niyə edirdi axı bunu?! Bir addım geriyə getdim.

"Mənə Qırmızı demə. Adım var mənim!". Ağlıma gələn ən məntiqli şey bu idi. Qaşları havalandı.

"Mən Qırmızı deyirəm, Qırmızı". Ya səbr! Saçlarımı geriyə atıb əlimi ona doğru uzatdım.

"Bəlkə verəsən?". Elə bir uzatdı ki, telefonu!

"Minnətə bax!" - dodaqaltı mırıldanıb divanda əyləşdim.

"Eşidirəm..." - deyincə çiyinlərimi çəkdim. Çox veciməydi!

Əmirin nömrəsini yığıb qulağıma götürdüm telefonu. Bir neçə saniyədən sonra qarşıdan tanış səs eşidildi.

"Alo?"

"Alo, Əmir, mənəm Suay"

"Suay, bayaqdan sənə zəng edirəm niyə cavab vermirsən?!". Alt dodağımı dişlədim. İndi nə deyəcəkdim?!

"Suay, nə oldu yaxşısan?!"

"Hə, narahat olma yaxşıyam. Sadəcə, yatmışdım eşitməmişəm telefonun səsini". Ah, yenə yalan! Ayazın üzümə baxaraq bic-bic gülümsəməsi dəli edirdi məni. Bu adam deyir pultu başıma keçir!

"Sən uzan gəlirəm birazdan"

"Y...yox gəlmə!"

"Niyə? Həm bu kimin nömrəsidi? Suay, nə baş verir?!". Zibil! İndi nə cavab verəcəkdim?!

"Şey, mən evdə deyiləm. Telefonum evdə qalıb" - Düşün! Düşün! -