- "Nərmingildəyəm". Off! Həyəcan basdı. Anlayacaqdı!

"O vəziyyətdə durub getmisən? Suay niyə belə edirsən? Xəstəliyi ağır keçirdiyini bilirsən! Bütün gecəni sayıqlamışdın qızdırmadan!". Əmir, niyə bu qədər tərssən axı!

"Özümü yaxşı hiss edirdim. Həm evdə çox darıxırdım". Yalan üstünə yalan! Cəhənnəmə viza alırdım indidən!

"Axır vaxtlar çox məsuliyyətsiz olmusan! Yaxşı, uzan tez-tez maye qəbul et. Pis hiss eləsən mənə xəbər edərsən". Ağzımı açacağım zaman siqnal səsi doldu qulağıma. Ah, üzümə bağlamışdı. Boş-boş telefonun ekranına baxdım eləcə. Nə desə haqlı idi. Bütün gecəni başımın üstündən ayrılmamışdı, mən isə bu soyuqda durub başqa yerə getmişdim. Yəni, o elə bilir.

"Orada durub bic-bic gülməyi kəs, Ayaz! Məni saldığın vəziyyətə bax!". Çilədən çıxarırdı bu adam məni! Dodaqlarındakı həmin gülüşlə mənə doğru addımladı.

"Nə olub ki vəziyyətinə?"

"Sənə görə dəyər verdiyim insana yalan deyirəm!"

"Dünyanın bir ucuna mənlə birlikdən getməkdən daha yaxşıdı". Daha yaxşı idi?! Off! Bilmirəm...!

Başımı geriyə söykəyib gözlərimi qapadım. Göz bəbəklərim yenidən yanmağa başlayırdı. Alnımda hiss etdiyim əllə ürküb gözlərimi açdım.

"Sən yanırsan" - qolumdan tutdu - "Qalx, uzanmalısan". Geriyə atdım özümü.

"Belə yaxşıdı". Tərpənəcək gücüm yox idi. Yenə halsızlıq çökmüşdü üstümə.

Bədənim havalanınca çaşqınlıqla gözlərimi araladım.

"Yaxşı, Ayaz, özüm gədəcəm! Sal aşağı məni!". Kimə deyirsən! Sarsaq addımlardan yuxarı qalxdığımızı anladım. O qədər yaxın idik ki! İstiliyini hiss edirdim.

"Ayaz, özüm gedə bilərəm!". Ayağı ilə qapını itələyib otağa girdi. Məni yatağa qoyub bir şey söyləmədən otaqdan çıxdı. Bir neçə saniyə keçmişdi ki, həkim xanımla geri qayıtdı.

Gözərimi açdığımda özümü daha yaxşı hiss edirdim. Yerimdə dikəlib gözlərimi otaqda gəzdirdim. Bu dəfə Ayaz yox idi. Hava qaraldığından otağı çəkməcənin üzərindəki gecə lampasının yaydığı zəif işıq aydınladırdı. Üzərimdəki nazik adyalı kənara çəkib ayağa qalxdım.