m etdi.

"Yolda idik, gedirdik. Qırmızı işıq yanırdı. Mən dayanmaq istədim, ancaq Xatirə xala qoymadı. 'Dayanma' dedi. 'Yoldaşım orada ölür, sür' dedi. Mən də qulaq asdım" - başını əlləri arasına aldı - " Qulaq asdım! Dayanmadım! Birdən - udqundu - "Sağ tərəfdən yük maşını çırpıldı bizə". İlahi! Zorluqla udqundum. Bir qəza daha?!

"Mənə heçnə olmadı, ancaq o...o öldü". Öyrəndiklərimlə beynimə güllə almış kimi oldum. Qarşımda başını əllər arasına almış, barmaqlarını saçlarına keçirmişdi. Elə gücsüz görünürdü ki. Ona doğru uzatdığım əlim havada qaldı. Sanki ona toxunsam yanacaqmışam kimi hiss edirdim. Havadakı əlimi yumruq edib qucağıma qoydum.

"Yük maşını onun tərəfdən vurmuşdu" - titrək səsinə qarşı köks ötürdüm. Onu bu vəziyyətdə, peşman görməyi həzm edə bilmirdim.

"Xəstəxanaya gəldik. Sənan öyrənincə məhv oldu. Mənə atdığı həmin baxışı hələ də unuda bilmirəm" - səsi sərtləşdi sanki. Demək, Sənanın bəzən işlətdiyi üstüqapalı sözlərin bir səbəbi var imiş. Mənə 'qarşına çıxan hər insanın digərindən daha betər həyatı var' demişdi. Qəribədi, ancaq qarşımdakı çökmüş bu adam daha çox yandırırdı içimi.

Mən hər şeyin bu qədər olduğunu sanarkən Ayazın dedikləri qanımı dondurdu.

"Əli dayı...O da bir neçə gün dayandı. Sonra...Sonra o da getdi". Eşitdiklərimin təsiri ilə gözlərimi qapadım. Qulaqlarım bir tutulub, bir açılırdı.

Buğlu gözlərini mənə dikdi - "Hər şeyini itirmiş bir adam nə qədər təhlükəli olarsa, Sənan da elə idi" - yenidən qarşısına döndü. Sanki səs tonu qatılaşmışdı.

"Onun yanında olmağıma imkan vermirdi. Qatil idim mən onun üçün. Anasını öldürən bir qatil". Qanım dondu sanki. Nə qatilindən danışır bu adam?!

"Sənin günahın deyildi" - cəld inkar etdim. Başını iki yana salladı.

"Dinləməməliydim onu. Dayanmalı idim! Mənim günahım idi!" - yenə başını əlləri arasına alınca ayağa qalxıb qarşısında diz çökdüm.

"Ayaz" - əlimi əlinin üzərinə qoyduğumda başını qaldırıb çaşqınlıqla üzümə baxdı.

"Sən bilərək etməmisən ki.