Dayansaydın bəlkə başqa bir şey olacaqdı. Onun da taleyi elə yazılıbmış. Heç kim dəyişdirə bilməz ki, bunu". Gözlərini bir neçə saniyə qırpışdırdı. Bir anlıq boşluqla etdiyim şey beynimə ağır yük kimi enərkən cəld əlimi çəkib yenidən həminki yerimə əyləşdim. Başını yana çevirib mənə baxsa da bir söz deməyib qarşısına döndü.

"Bəs, onunla danışmağa cəhd göstərmədin?". Geriyə söykənib nəfəsini buraxdı.

"Üç il...Tam üç il etmədiyim şey qalmadı. Qapısında belə yatdım. Hər şeyin günahını mənim boynuma yıxdı. Hər şeyin acısını məndən çıxdı. İflaslarını, Əli dayının ölümünü...Hər şeyi...O qədər iyrənc şeylər etdi ki. Hər birinə göz yumdum". Verəcək o qədər sualım vardı ki. Bu vəziyyətdə ən uyğun olanını seçməyə çalışırdım.

"Bəs, sonra nə oldu? Necə bu vəziyyətə gəldiniz?". Dodaqaltı gülümsədi.

"Bir cümləsi...Bax, onda bir tərəfli deyil, qarşılıqlı düşman olduq bir-birimizə". Necə yəni? Nə ola bilərdi ki?

"N..nə dedi?" - verəcəyi reaksiyadan qorxduğum üçün tərəddütlə soruşdum. Gözlərini məndən ayırıb boş divara dikdi.
"Əgər anan öldüyündə uşaq olmasaydın, onu da sənin öldürdüyünə şübhə etməzdim". Sanki bir əl boğazıma yapışdı. Bu qədər qəddarlıq? Bu dəfə başını əlləri arasına alan mən oldum. Sözlər tək-tək qulağımda cingildəməyə başladı. Buna necə dayanırdı?

Sonra ağlıma gələn şeylə üzümü ona çevirdim.

"Bəs, indi haradadı? Yəni, nə edir?". Göz bəbəkləri iriləşdi. Zibil! Doğru sual bu deyildi!

"Hansı cəhənnəmdə olduğunu bilib nə edəssən?!" - ayağa qalxıb köynəyinin ətəyini aşağı çəkdi - "Onun adı birdə çəkilməyəcək! Öyrəndin hər şeyi. İndi ver bu açarı çıxaq buradan!". Bir anlıq gözlərimi eləcə döydüm. Demək mənimlə eyni şirkətdə işlədiyini bilmir. Ah, təbii ki, yoxsa çoxdan başımıza dağıtmışdı oranı. Zibil! Öyrənəndə olacaqları düşünmək belə istəmirəm!

"Eşitmədin?! Səni gözləyirəm!" - sərt səsinə qarşı cəld ayağa qalxıb açarla qapını açdım. İndi içimdəki bu qorxu da nə idi belə?!

Birlikdə otaqdan çıxıb aşağı endik. Süfrə çoxdan