n hazır idi belə. Mədəm sanki hiss etdiyi iydən mən buradayam deyə səs çıxarmağa başlamışdı. Ayaz masanın baş ucunda əyləşincə mən də onun yanındakı boş yerdə yerimi aldım. Masada sadəcə iki boşqab var idi. Deyəsən baş-başa yeyəcəkdik. Adının Zöhrə olduğunu öyrəndiyim xanım səssizcə yeməkləri çəkib yanımızdan ayrıldı.

İndi nə olacaqdı? Ayaza deməlimiydim Sənanı? Deyək ki, sağaldım evə qayıtdım. Ayazı bir daha görməyəcəkdimsə ona Sənanı deyib dəli etməyin bir mənası yox idi. Bir sualla bu qədər özündən çıxdısa...Həm ona nə ki! Özüm bilərdim! Onun mənim həyatıma qarışmağa haqqı yox idi.

"Suay, nə dayanmısan, ye!". Dərin nəfəs alıb çəngəli digər makarona da batırdım. Özümü yaxşı hiss edirdim. Getmə vaxtı idi...

"Bəsdi oynadın! Ye qurtar!". Artıq səbrimin son damlası idi!

"Mənə belə davranmağı kəs!" - çəngəli masaya çırpıb ayağa qalxdım - "Mən heyvan deyiləm! Adam kimi danış mənlə!". Oh.. Rahatlamışdım! Ancaq o baxışlar hər an öldürə bilərdi məni.

"Otur bura" - elə sakitliklə mırıldandı ki. Ancaq mən onun qədər duyğularımı ələ ala bilmirdim.

"Oturmayacam"

"Bax, gözəlim, otur yeməyini ye, dəli eləmə məni". Hıh, dəli eləməkmiş!

"Ye-mə-yə-cəm!" - sözləri tək-tək hecaladım onun acığına.

"Suay, otur zəhərlən, səbrimi sınama!" -kükrəyib əlini masaya vurunca qab-qaşığın səsi əks-səda verdi qulaqlarmda. Diksinərək bir addım gerilədim. Bu vəziyyətə hansı ara gəlmişdik? Səsə qarşı Zöhrə də qaçaraq gəlmiş, qapının ağzından bizi izləyirdi. Yox! Yox! Geri çəkilməyəcəkdim.

"Ayaz, birdə mənə səsini qaldırma" - sonda itirdiyim səsimi tapmışdım.

"Qaldırsam nə olacaq?". Ah, bu adamı məni dəli etmək üçün göndərmişdilər!

"Qaldırmayacaqsan!"

Bir söz demədən ayağa qalxdı. Ah, hara gedirdi bu adam?!

"Ayaz!" - qolundan tutub qarşısına keçdim - "Hara gedirsən? Bitmədi hələ!". Elə bir baxdı ki, gözlərimə udqunmalı oldum. Gərginliyini ona toxunmadan belə hiss edirdim.

Yanımdan düz keçərkən - "Qorxaqsan!" - deyə qışqırdım arxasınca.