Ayaq saxlasa da mənə tərəf çevrilmədi.

"Sən tam bir qorxaqsan, Ayaz!" - onun susqunluğu mənə dəli cəsarət verirdi.

"Fiziki üstünlüyünü göstərərək, qışqırıb səsini qaldıraraq bunu gizlətməyə çalışsan da sən əsl qorxaqsan!"

"Sus!" - geriyə çevrildi.

"Qaçırsan, çünki üzləşməyə gücün yoxdu! Tam bir qorxaqlıq əlaməti! Qaç indidə! Niyə dayanmısan?! Qaç!"

"Kəs səsini dedim sənə!" - deyə bağırdı.

"Kəsmirəm! Necə kəsəcəksən, hə?!"

"Bax belə!" - mən nə olduğunu anlamadan qolumdan tutaraq özünə çəkib dodaqlarıma yapışdı. Bir anlıq çaşqınlıqla eləcə qaldım. Dodaqlarım üzərindəki yumşaq istilik...Yox! Yox! O gecə bir daha yaşanmayacaqdı! Əlimi çiyinlərinə qoyub onu özümdən ayırmağa çalışınca dodaqlarımdakı təzyiqini daha da artırdı. Yumruqlarımı sinəsinə vurarkən bir tərəfdən də yanaqlarımdan aşağı doğru yaşlar süzülürdü. Zəhrimara qalasan! Ayıra bilmirdim onu özümdən!

Hər iki biləyimdən tutub qollarımı arxamda birləşdirdi. Hər şey bitti sanarkən o geriyə çəkildi. Biləklərimi buraxıb bir addım gerilədi.

"Səndən iyrənirəm" - deyə fısıldayıb cəld əlimin tərsi ilə dodaqlarımı sildim. İçimdə demək istədiyim o qədər söz olmasına baxmayaraq sanki hamısı boğazımda ilişib qalmışdı. Sanki içimdə partlamağa hazır top var, ancaq heç cürə partlayıb qurtara bilmir. Onunda tənəffüzü məndən fərqsiz idi. Kəsik-kəsik...Bir neçə saniyə anlamadığım baxışlarını üzümə dikdikdən sonra heçnə olmamış kimi arxasını dönüb getdi.

Bir müddət eləcə boş-boş arxasınca baxsam da sonda ayaqlarım boşaldı və yerə çökdüm. İçimi paramparça edən hıçqırıqlara özümü təslim edib göz yaşlarımın yanaqlarımı yandıraraq süzülməsinə icazə verdim. Niyə bunu etmişdi?! Bu adam nə istəyirdi məndən?! İllərlə qurduğum kiçik şəhərimi gözüqapalı darmadağın etmiş, xarabalığa çevirmişdi. Sonda, yenidən özümdə güc tapıb dağıntının ortasında kiçik daxma qurmuşdum. Bu adam ona da göz dikmişdi! Onu da əlimdən almaq istəyirdi! İçimdəki alovun sönməsi üçün son çarə olaraq yumruqlarımı yerə