ə vurmağa başladım. Nifrət edirdim ona! Nifrət!

"Suay xanım!" - deyə Zöhrə qaçaraq yanıma gəldi. Qolumdan tutaraq ayağa qaldırıb divanda əyləşməyimə kömək etdi. Silmədiyim göz yaşlarım görüş mərkəzimi bulanıqlaşdırsa da Zöhrənin üzərimdəki narahatlıq dolu nəzərlərini hiss edirdim. Sanki bir şey deməyə çalışırdı, ancaq qorxurdu. Dərin nəfəs alıb göz yaşlarımı sildim. Bu qədər çarəsiz düşməməli idim başqasının yanında.

"Özünü bir şey deməyə məcbur hiss etmə" - ağladığım üçün səsim qalın çıxmışdı. Gərginliklə başını salladı.

"Mən sizə su gətirim" - deyib iti addımlarla yanımdan ayrıldı. Beş saniyə keçməmiş əlində su ilə dolu iri bardaqla geri qayıdıb mənə uzatdı. Titrəyən əlimlə bardağı düşməməsi üçün bərk-bərk qavrayıb bir nəfəsə başıma çəkdim. Sərin su içimdəki yanğını söndürə bilməsə də biraz daha rahatlatmışdı məni.

"Suay xanım, necə kömək edə bilərəm sizə? Şey, yəni, nə istəyirsiz?". Üzümü Zöhrəyə çevirdim. Gözləri saflıqla parlasa da gərginliyini hiss edirdim. Məndən niyə bu qədər çəkindiyini anlamamışdım.

"Bu olanlar ikimiz arasına qalacaq. Ayaz bilməyəcək" - dediyimdə cəld başını yuxarı-aşağı salladı.

Göz yaşlarım dayansa da göz ətraflarımda qəribə yanma hiss edirdim. Nə olursa olsun daha bu evdə qalmayacaqdım.

"Zöhrə, bu evdən çıxmağıma kömək et". Çaşqınlıqla üzümə baxdı. Etiraz etmək üçün dodaqlarını araladığı zaman əlimi qaldırdım.

"Yaxşı, hər şey aydındı". Təəssüf dolu baxışlarını yox sayıb ayağa qalxdım. Onda özüm çıxardım bu evdən!

"Suay xanım, belə etməyin. Ayaz bəy əsəbləşəcək". Zöhrənin arxadan səslənməsinə əhəmiyyət vermədən çöl qapısına doğru irəlilədim. Hıh, əsəbləşəcəkmiş! Çox veciməydi!

Əlimi dəstəyə atıb aşağı çəksəm də qapı açılmadı. Ah, təbii ki, kilitlidi. Arxaya döndüm.

"Zöhrə, açarı ver!". Bir kənarda büzülüb qorxaraq mənə baxırdı.

"Sənləyəm, eşitmirsən?!"

"S..Suay xanım, verə bilmərəm. Ayaz bəy məni qovar". Qapını buraxıb ona yaxınlaşdım.

"Qorxma, heçnə edə bilməz. Ver açarı".