açıq tək bir qapı var. Qaranlıqdan çıxmaq üçün yalnız o qapıdan keçməliyəm, ancaq oradan düşən şüa elə qamaşdırır ki, gözlərimi bir millim belə hərəkət edə bilmirəm. Bəlkə gözlərimi qapasam çıxa bilərəm, ancaq. Qapamaq istəmirəm. Bilmirəm...Bəlkə də bu qaranlıqda qalmaq istəyirəm.

Biraz sakitləşincə yenidən gözlərimi açıb yanağımı yandıran göz yaşlarımı sildim hər iki əlimlə. Bütün çöhrəmdə dolaşan sərt qoxusunu iliyimə qədər hiss edirdim. Burnumu gödəkcəyə yaxınlaşdırmaqdan çəkinirdim. Bu qoxu belə o qədər qorxudur ki, məni.

Motosiklet macəramızı xatırlayınca qeyri-ixtiyari gülümsədim. Həmin gün də gödəkcəsini vermişdi mənə. O zaman necə də qorxmadan içimə çəkmişdim qoxusunu. Xoşbəxt idim...Çünki ilk dəfə mənə yaxşı davranmışdı. Çünki ilk dəfə ümid etmişdim nəyinsə yaxşı olacağına...

İndi isə...Hıh! Sadəcə kədər, boşluq, kədər, boşluq...Monoton hisslər...Bağışlanmayacaq sözlər, unudulmayacaq yaşanmışlar...

Divardan dəstək alaraq ayağa qalxdım. Bu günlük bu qədər dram kifayət idi. Məni gözləmədən axıb gedən mənasız həyata qoşulmalı idim yenidən. Yoxsa, künc bucaqda itib gedəcəkdim kimsə tərəfindən fərq edilmədən.

* * *

Otağıma girən kimi çantamı bir kənara atıb dəri stulda əyləşdim. Duş alıb özümə gəldikdən sonra şirkətə gəlmişdim. İndi daha yaxşı idim. Ən azından kənardan elə görünürdüm.

Qapı döyüldü və Əsmər əlindəki fincan ilə içəri daxil oldu. Yuxumu yaxşı alama bilmədiyim üçün acı qəhvəni tək çarə bilmişdim.

Fincanı masaya qoydu - "Başqa istəyiniz?"

"Çıxa bilərsən, təşəkkürlər" - gülümsədi və otağı tərk etdi.

Cəld acı qəhvəmə sarıldım. Gəlməyinə gəlmişdim, ancaq özümü işə verə bilməyəcək qədər darmadağın hiss edirdim özümü. Bir şeyləri yola qoydum deyə düşünərkən yenə bir həmləsi ilə alt-üst etməyi bacarmışdı məni.

Masa üzərindəki çalan telefon dəstəyini qulağıma götürdüm.

"Alo, Suay xanım"

"Bəli, Əsmər"

"Əmir deyə biri sizi istəyir"

"Bağla" - xışıltı səsin ardından Əmirin qəzəb dolu səsi