Başını iki yana salladı.

"M...mənim bu işə ehtiyacım var. İşimdən olmaq istəmirəm" - başını aşağı saldı - "Üzr istəyirəm". Ahh! Zibilə qalasan! Onu necə də qorxutmuşdu! Başımı əllərim arasına alıb ətrafda dönməyə başladım. Bir yol tapmalı idim! Birinin həyatına qarşılıq özümkünü xilas edə bilməzdim!

"Nifrət edirəm sənə, Ayaz!" - çöl qapısını təpikləməyə başladım - "Nifrət! Nifrət! Nifrət!"

Məğlubiyyəti qəbul etmiş, yataqda bir küncə qısılıb eləcə uzanmışdım. Gözümdan axan bir-iki damla yaşın islatdığı yastığın kənarı yanağıma dəydikcə bədənimi ürpərdirdi. Gözlərimi boş qaranlığa dikmiş, düşünürdüm...Aradabir boğazımdan qaçan qəribə mırıldanmalar yoldaşlıq edirdi ortalıqla dönən düşüncələrimə.

Bu adama heç qalib gələ bilməyəcəkdimmi? Bəzən o qədər incinmiş, o qədər zəif olur ki...O an bütün gücümü ona vermək istəyirəm. Onu çarəsiz görmək mənə o qədər çətin, o qədər ağır gəlir ki...Sanki sol tərəfimi soyurlar. Bəzən isə qəddar, vicdandan payını almamış biri olur. Həmin vəziyyətinə də daya bilmirəm. Mənə etdiklərinə dayana bilmirəm! Sanki içimə düşmüş yayla qışın ahəngi kimidi. Ya bütün ruhumu dondurur, ya da bütün mənliyimi yandırıb kül edir. İçimi qurudur...Mən bu adamın nə yayından xeyir gördüm, nə də qışından. Artıq uzaqlaşmalı idik. Birimiz yarpaqtək solub payızı yaşayacaqdı, digərimiz yazın çiçəklənməsini. Biz artıq yayla qışı tükətmişdik. Bundan sonra ya payız var idi, ya da yaz...

Qapının cırıltılı səsinə qarşı göz qapaqlarımı qapadım. Artıq hiss edirdim. Otaqdakı nəfəsimi kəsən ikinci nəfəsi hiss edirdim. Görməsəm belə otağa yayılan qoxusundan da anlamışdım onun olduğunu. Nəfəsi getdikcə daha da yaxınlaşdı. Yanağımda hiss etdiyim soyuq barmağı bədənimi ürpərdərək çənəmə doğru yol aldı. Sol tərəfimin ritmi pozulsa da özümü bacardığım qədər sakit tutmağa çalışırdım. Onun toxunuşuna qarşılıq vermək istəyən bədənimə içdən-içə lənət oxudum. Xəyanət edirdi mənə! Səssiz keçən bir neçə saniyədən sonra çənəmdə eləcə duran barmaq geriyə çəkildi.