. Qəribə boşluq hiss etdim bir anlıq. Sonra qalın, ancaq fısıltılı səsi qulaqlarıma doldu.
"Bu qədər qüsursuz olmağı necə bacarırsan?". Sanki mədəmdən aşağı nəsə sürüşdü. Səsində fısıltıdan fərqli şey var idi. Çarəsizlikmi?

"Bu qədər təmiz, bu qədər güclü, bu qədər ağıllı...Səssiz keçən bir neçə saniyənin ardından yenə dilə gəldi.

"Bax, buz torbası dediyin adam yenə nəyisə düzəltmək istərkən daha da çıxılmaz vəziyyətə saldı hər şeyi. Görürsən, gözəlim, məndən nifrət etməyin üçün daha bir səbəb verdim sənə. Günahlarımın üstünə biri daha gəldi. Baxıcıların buz baxışları altında böyüyən" - gülümsədi - "Sənin deyiminlə buz torbasından...bundan artığını necə gözləyə bilərsən ki? Mən buyam. Bundan artığını sənə verməyi çox istəyirəm, ancaq görürsən. Alınmır... Heç cürə alınmır, Qırmızı. Mən sənə layiq deyiləm. Bilirəm...Sənə layiq ola da bilmərəm heç vaxt. İstəsəm belə ola bilmərəm. Sənin təmizliyinə öz kirimi yaxdım bir dəfə" - gülümsədiyini hiss etdim - "O belə sənə elə gözəl yaraşdı ki...Öz təmizliyində yox etdin sənin üstündə buraxdığım bütün ləkəni. Ancaq ki" - nəfəsini səsli buraxdı - "Qırmızı, sənin təmizliyinin mənim üzərimdəki kiri təmizə çıxarmağa gücü çatmaz". Bu qədər səmimi və çarəsizlik dolu cümlələr...Necə hiss edəcəyimi belə bilmirdim. Məni yaralayarkən onun da yaralandığını anlamamışdım ki heç.

"Daha heçnə bağışlacanmayacaq hə? Unudulmayacaq...". Ürəyimə xəncər girdi sanki. Bu sualı eşitmək əvəzinə yox olmağı seçərdim.

"Cavab vermirsən...Necə verə bilərsən ki. Sən mələklər kimi hər şeydən xəbərsiz yatarkən, mən sənlə danışıram. Bax, bu qədər çarəsiz adamam mən...". Nəfəsini daha da yaxınımda hiss edirdim. Birdən alnıma basdırılan isti yumşaqlıqla gözlərimi aralasam da yenidən qapadım. Ah, alnımdan öpmüşdü. İçimdəki bütün buzlaqları bir öpüşü ilə əritməyə qadir adam idi qarşımdakı çarəsizliyini elan etmiş adam...

"Sən mənim qaranlıq dünyama doğan qırmızı günəşimsən. Ancaq...sənin mənim qaranlığımda boğulmağına icazə verə bilmərəm.