Buna haqqım yoxdu. İtib gedərsən o qaranlıqda. Tuta bilmərəm səni...Sən öz aydınlığına qayıt. Mənim qaranlığımda daha sənə yer yoxdu...". Qulaqlarıma dolan addım səsləri getdikcə uzaqlaşdı...uzaqlaşdı...

Sonda...

Cırıltılı qapı səsi və səssizlik! Zorluqla tutduğum hönkürtünü buraxdım zülmət otağın boğucu səssizliyinə. Bu da nə idi indi?! Əl çəkirdi məndən?! İstədiyim olurdu axır ki. Bəs, onda niyə bu qədər yanırdı içim? Niyə ölürdüm?! İndi hər şey bitdimi? Üzümü yastığa basdırıb içimi parçalayan hönkürtüləri buraxdım ardarda. Axı o mənə ondan nifrət etməyi öyrətmişdi onsuzluğu yox...!

Gözlərimi açdığımda günəş şüası anındaca göz bəbəklərimə təmas etməyə başladı. Cəld gözlərimi ovuşdurub günəşin əksinə çevrildim. Yenidən zorla da olsa göz qapaqlarımı araladım. Sanki kirpiklərim üzərində ağır yük var idi. Üzərimə nə zaman örtdüyümü xatırlamadığım adyalı kənara çəkib ayağa qalxdım. Heç bir yerimin ağrımasına baxmayaraq özümü sərsəm kimi hiss edirdim. Ayazın çarəsizlik dolu sözləri hələ də qulaqlarımda idi. İçimdəki qəribə boşluqla əvvəlcə əl-üzümü yumdum, sonra otaqdan çıxıb pilləkənlərlə aşağı endim.

Mətbəxdən hər zamankı kimi qab-qaşıq səsləri gəlirdi. Əlini dəsmala silərək otaqdan çıxan Zöhrəylə qarşılaşdıq. Utanaraq başıyla salamladı.

"Ayaz bəy içəridədi" - deyib yenidən mətbəxə qayıtdı. Mən onu soruşmamışdım ki? Hər nəysə.

Tərddütlə qonaq otağına doğru addımlamağa başladım. Getdikcə içimdəki boşluq təsəvvür etməsi çətin olan o qədər hisslərlə dolurdu ki. Həyəcan, qorxu, qəzəb...

Otağın girəcəyindəki pilləkənin başında dayandım. Arxası mənə dönük, telefonla danışırdı. Diqqətimi, pəncərədən görünən boş həyət çəkdi. Saysız mühafizəçilər yox idi artıq. İçimdə hiss etdiyim qəribə ağırlıqla üzümü turşutdum. Nədi, artıq gedə bilərdim? Məni həbs etdiyi qaranlığından indi öz istəyi ilə çıxarırdı?

"Getdilər". Ayazın səsinə qarşı ona tərəf çevrildim. Telefon danışığı bitmişdi.

"Gördüm" - deyib qarşımda iki-üç pilləkəndən endim. Sanki