i evdə terrorist saxlayırmış kimi düzmüşdü hamısını qapıya.

"Necə hiss edirsən?". Səsi o qədər məsafəli idi ki. Gecə eşitdiklərimin yuxu olduğuna inanırdım artıq.

"Yaxşı"

Cavab olaraq başını sallayıb masa arxasına keçdi.

"Yeməyini ye, evinə aparım səni". Bir an duruxsundum. Həqiqətən, çıxarırdı məni həyatından. Təslim bayrağını qaldırmış, xilas edirdi bizi bir-birimizdən. Buraxırdı məni...O da inanmışdı bizdən biz olmayacağına. Gözlərimə dolan yaşları geriyə itələyib masa arxasında əyləşdim.

Səssiz keçən yeməyin ardından hazırlaşıb birlikdə evdən çıxdıq. Təmiz havanı ciyərlərimə çəkib Ayazın arxasınca irəliləyirdim. Sadəcə bir gün burada olmağıma baxmayaraq sanki aylarla bu evdən çıxmırmış kimi hiss edirdim. Dünənə qədər buradan qaçmaq üçün əlimdən gələni edərkən indi evdən uzaqlaşdığım hər addımda içimdən bir parça itirmiş kimi hiss edirdim.

Ayaz avtomobilin ətrafında dönüb sükan arxasınca əyləşincə son dəfə çevrilib baxdım üç mərtəbəli evə. Aylar əvvəl buradan çıxarkən son yazdığımızı düşünmüşdüm, indidə...Bizdən xəbərsizcə nə qədər son yazmışdı bu ev bizim üçün? Daha biri varmıydı?

Qapını açıb yerimə əyləşdikdən sonra kəməri taxdım. Ayaz avtomobili işə saldı və yola düşdük.

İkimiz də susqun...İkimiz də çarəsiz. Onun çarəsizliyi mənim susqunluğum, mənim çarəsizliyim onun susqunluğu...Bəlkə birimizin ağzından çıxacaq tək bir kəlmə hər şeyi əksinə çevirə bilərdi. Ya da ki, bütün bunlar mənim çarəsizliyimdən doğan çarələrdi...

Üzümü azca ona çevirdim. Həm yolu izləyir, həm izləmirdi sanki...Müxtəlif hissləri eyni anda bu qədər sıx yaşamağımız yormuşdu bizi.

Yenidən pəncərədən ətrafı izləməyə daldım. Sıra ilə əkilmiş şam ağacları getdikcə daha sürətlə keçirdi gözlərim önündə. Qeyri-ixtiyari oturacağın qoluna tutunub spidometrə baxdım. İlahi, 140 göstərirdi. Getdikcə daha da sürətləndirdik.

"Ayaz, yavaş" - deyə həyəcanla ona səslənincə sanki indi yuxudan ayılmış kimi çaşqınlıqla mənə, sonra spidometrə baxdı.

"Ayaz,