yavaş dedim!" - bu dəfə qorxuyla səslənib bir əlimlə Ayazın qolundan tutdum. Hər şey elə sürətlə keçirdi ki, gözlərim önündən artıq başım dönməyə başlayırdı.

"Ayaz! Öldürəcəksən ikimizi də axmaq adam! Yavaşla!" - bütün qorxumla qışqırdım. Daha da sürət aldıq. İlahi..! Gözlərimi bərk-bərk sıxdım.

Ayaz nəsə söyüş mırıldandı dodaqaltı.

"Suay, keç arxaya" - deyə o da həyəcanla səslənincə cəld gözlərimi açıb ona baxdım. Onun gözəri də qorxuyla parlayırdı.

"Nə...Nə baş verir, Ayaz?!"

"Bir dəfə də sual vermə! Kəmərini aç, keç arxaya!". Gözü gah yolda gah məndə idi. Qorxudan ürəyim ağzımda atırdı artıq. Bu sürətlə nəyəsə çırpılsaq çilik-çilik olardıq. Bir an gözlərim ardarda əyləcə basdırdığı ayağına sataşdı. Yox! Yox!

"A...Ayaz onun işləmədiyini demə!"

"Suay! Arxaya keç dedim sənə!" - elə bir qışqırdı ki, dik atıldım. O da mənim kimi kəsik-kəsik nəfəs alırdı. O da qorxurdu...Cəld titrəyən əlimlə kəməri açdım. Arxaya keçməzdən əvvəl ona çevirdim üzümü. Elə bir baxdı ki, gözlərimə sanki son dəfəymiş kimi...

"Səni sevirəm" - deyə fısıldadı gərginliklə. Bu sözlər artıq pik nöqtəydi. Hönkürtü vuraraq iki oturacağın arasından arxaya keçdim. Qorxu, həyəcan hamısı üst-üstə gəlmişdi...

"Ağlama, sevgilim, söz verirəm heçnə olmayacaq sənə". İçimi yandıran daha bir hönkürtü vurdum. Sevgilim...Bu vəziyyətdə bu sözlər o qədər ağırdı ki...

"Ştt...Sakit ol. Sakitcə kəmərini tax indi". Bu sözləri deyərkən belə səsindən qorxu hiss olunurdu. İkimizdə ölümə gedirdik!

"Yalvarıram, Ayaz, bir şey elə! Çox qorxuram!"

"Qorxma, güvən mənə. Sənə bir şey olmayacaq! Kəməri tax!". Titrəyən əlimlə kəməri necə gəldi taxdım. Ağlımla gələn şeylə daha bir hönkürtü vurdum.

"Ayaz...Ayaz, bəs sən?! Axmaq adam, sənə bir şey olsa yaşaya bilmərəm mən!" - bütün varlığımla qışqırdım. Elə bir sürətdəydik ki...Allahım! Onu itirə bilməzdim!

"Ayaz, susma yalvarıram!"

"Başını qoru!"

Tam ağzımı açacağım zaman beynimdən incə sızıltı hiss etdim.