. Sarsıntı...Qarın boşluğumdakı ağrı...Keyimə və son zərbə...!

Eşitdiyim son səs - "Nəfəs almır!"

Qürurun bitib, çarəsizliyin başladığı incə bir cizgidə idim...Ölümün ürəkbulandırıcı qoxusu, qorxunun öldürücü sarsıntısı...İndi, bizi nə qisas xilas edə bilərdi, nə də göz yaşı. Bundan sonrası...Səs...Ölüm səssizliyi və ölüm...Qaranlıqdı...Zülmət qaranlıq...Qulağıma uzaqdan səslər dəyir. Çox uzaqdan...Sızıltı var. İncə, dərin...Nə olub mənə? Ayaqlarımı hiss etmirəm...Udqununca boğazımdan başlayaraq bütün bədənimə ağrı dalğası yayıldı. Uğultulu səs getdikcə yaxınlaşır. Anlamadığım qədər keçən zamandan sonra, sonda mənim idarəmə dönən göz qapaqlarımı aralaya bildim. Qaranlıq yavaş-yavaş aydınlanmağa başlayınca bulanıqlaşmış görüntünün altında yalnız ağ rəngi seçə bildim. Göz bəbəklərimi göynədən parlaq ağ rəngdən başqa hər şey dumanlı idi. Ağırlaşmış göz qapaqlarımı qapayıb bir daha açdım. Bu dəfə biraz daha aydınlandı hər şey. Baş ucumda ağ xalatlı iki adam dayanmışdı. Qadın ya kişi olduqlarını aydınlaşdıra bilmirdim. Gözlərimi ətrafda gəzdirdim mümkün olduğu qədər. Buranın hara olduğunu anlaya bilmirdim.
"Suay, məni eşidirsən?" - ağ xalatlı adamın səsi uzaqdan gələn uğultu kimi dəydi qulağıma. Əslində, tanıyırdım bu səsi, ancaq üzünü seçə bilmirdim. Ağzımı açacaq gücüm olmadığından, sadəcə, gözlərimi qapayıb açdım. Gülümsədi sanki.
Sıra ilə hər iki gözümə tutduğu işıq daha da bulanıqlaşdırdı görüş mərkəzimi.
"Danışa bilərsən?" - bu dəfə səsi biraz daha yaxından gəlirdi. Qurumuş dodaqlarımı zorluqla araladım, ancaq səsimi tapa bilmədim. Bir daha cəht göstərdiyimdə qarın boşluğumdan qopan sancıyla üzümü turşutdum.
"Yaxşı, məcbur etmə özünü". Sızıltının mərkəzini tapmışdım. Qarın boşluğum...Ancaq yenə sızıltı var idi. Hara olduğunu aydınlaşdıra bilmirdim.
"Məni tanıdın?" - tanış səs artıq daha aydın idi. Zorluqla açıq saxladığım gözlərimi üzündə gəzdirdim. Bulanıq idi...Seçə bilmirdim. İnkar edərcəsinə mırıltılı səs çıxardım.
"Bəs, olanları