xatırlayırsan?"
Gözlərimi bağladım. Beynimdə qəribə səslər var idi. Qışqırıqlar...Ağlama...
Nə olmuşdu axı mənə?! Niyə buradaydım?! Görə bilmirdim! Xatırlaya bilmirdim! Bədənim, beynim sanki mənim idarəmdə deyildi. Bütün duyğu orqanlarım üz döndərmişdilər məndən. Hər biri ayrıca qərarlı idi işləməməkdə. Nəfəsim daralırdı. Gözlərimi bərk-bərk sıxmış, xatırlamaq istəyirdim. Bir-birinə qarışmış səslər qulaqlarımda uğuldayırdı...Qorxunu hiss edirdim. Həyəcan...Daha başqa duyğu da var idi. Boşluq...!
"Suay, sakitləş!" - qollarım tutulunca hərəkətsiz qaldım. Niyə tuturdular məni?! Xilas olmaq üçün etdiyim hər çırpınışda bədənimin fərqli yerlərindən qopan şiddətli ağrılar nəfəssiz buraxırdı məni.
"Suay! Suay! Sakit ol! Hər şey yaxşıdı!". Birdən sərt ağrı qopdu. İçimdəki fəryadın əksinə ağzımda sadəcə uzun mırıltı çıxara bildim.
"Tikişi partladı! Vur bu iynəni!". Nə edirdilər mənə?! Məni yatağa sıxan əllərdən xilas olmalı idim!
"Suay, sakit!". Dalbadal adımı səsləməsi əsəblərimi pozurdu! Hər çırpınışımda son nəfəsimi verirdim sanki.
Sonda...İncə sızıltı...Ağrı sonlanmışdı. Qollarımdakı əllərin geri çəkildiyini hiss etdim. Gücüm yox idi. Dibsiz qaranlıq məni özünə çağırırdı. Dirənə bilmirdim. Çəkirdi məni...Sanki ruhum bədənimi tərk edirdi. Uzaqlaşan səslər...Qaranlıq...
* * *
Gözlərimi açdığımda ağ rəngli tavanla qarşılaşdım. Sonra, ağ divarlar...Xəstəxana otağında olduğumu anlamağım çox çəkmədi.
Belimdən aşağı və çiynimdə ağrı hiss edirdim. Beynimin içində isə qəribə sızıltı var idi. Başımı azca yana əydim. Sol qoluma sistem qoşulmuşdu. Digər əlimi hərəkət etdirmək üçün cəhd göstərdim. Bir an kiçik ağrı hiss etsəm də alınmışdı. Əlimi qarın boşluğumda ağrı hiss etdiyim yerə basdırdım. Həm incə, həm bu qədər bədənimi ələ alan ağrı necə ola bilər axı?
Qapı açılınca ağ xalatlı biri daxil oldu otağa.
"Suay xanım, sonda oyandınız" - gülümsəyərək mənə yaxınlaşdı. Hər iki gözümü aralayıb mavi işıq tutduqdan sonra geri çəkildi.
"Vəziyyətiniz yaxşıya