a doğru gedir. Təsəvvür etdiyimdən də güclü imişsiniz"
"Mənə nə olub?". Ah, səsim...!
"Xatırlamamağınız normaldı. Ağır qəza keçirmisiniz. Baş-beyninizdə sarsıntı var. Bir həftədi şüurunuz qapalıdı. Narahat olmayın. Yavaş-yavaş xatırlayacaqsınız hər şeyi". Bu adam nə danışırdı?! Nə qəzası?! Nə bir həftəsi?!
Yeni sual üçün hazırlaşdığım an - "Yaxınlarınıza xəbər verim" - deyib otaqdan çıxdı.
Heç on-beş saniyə keçməmişdi ki, eşitdiyim yüksək səslə üzümü turşutdum.
"Suayım! Axır ki!". Bu ki, Xədicə idi. Başımdan öpüncə beynimdən incə sızıltı keçdi.
"Xədicə, yavaş!". Ah, bu səs...Haradansa tanış gəlirdi. Xədicə kənara çəkilincə ağ xalatda Əmir girdi görüş mərkəzimə. Xədicənin əksinə gülümsəyirdi.
"Çox gözlətdin bizi" - deyib digər yanıma keçdi - "Həm də çox qorxutdun". Yeganə salamat olan sağ əlimdən tutdu. Yox! Bu təsadüf ola bilməzdi. Yüz faiz yaralı olan yerlərimi bilirdi. Ah, o ki həkimdi!
"Sən qalx ayağa bizə yaşatdığın bütün qorxuların acığını çıxacam səndən! Bir həftədi nə çəkdiyimizi bilirsən?! Öldük dirildik hər gün!" - Xədicə bir tərəfdən deyinir, digər tərəfdən dayanmaq bilməyən göz yaşlarını silirdi.
"Ağlama" - kütləşmiş səsim özümə belə qəribə gəlmişdi. Öskürüncə bütün bədənimə ağrı dalğası yayıldı. Zibil! Sanki bütün orqanlarımı tək-tək sökürdülər içimdən!
"Keçəcək hamısı narahat olma". Əmirin qayğı dolu səsi məni rahatlatmadı. Necə narahat olmayım?! Ölümdən dönmüşəm heçnəyi xatırlamıram!
"Əmir, kömək et mənə. Xatırlaya bilmirəm. Həkim qəza keçirdiyimi deyib. Necə olub axı bu?". Gülən siması donuq vəziyyət aldı. Üzünü Xədicəyə çevirib yenə mənə döndü.
"Xatırlamağa çalışıb beynini yorma. Beynin sarsıntı keçirib. Hər şeyi xatırlayassan" - ayağa qalxdı - "Biz çıxaq sən yat"
Ağzımı açmağa imkan vermədən Xədicənin də qolundan tutaraq çölə çıxdı. Niyə belə etdiklərini anlamağa çalışmağa cəhd göstərmək istəsəm də şüurum sanki məni tərk edirdi. Göz qapaqlarım ağırlaşınca bütün bu ağrılardan xilas olmaq üçün dirənməyərək özümü qaranlığın