qoynuna buraxdım.
Yüksək sürət...Həyəcan...
Səni sevirəm...
Bu tanış səs...Oturacağa tutunuram. Yalvarış dolu səslər...
"Suay, ayıl!"
Qışqırıqlar, şiddətli çırpılma səsi...Ağrı...Qorxunu hiss edirəm.
Ağlama, sevgilim, söz verirəm heçnə olmayacaq sənə
Bu səs...Ayaz...! Ayaz...!
Gözlərimi açdım. Nəfəs-nəfəsə idim. Başımın üstündə bir neçə insan dayanmışdı. Cəld təlaşla gözlərimi onlar arasında gəzdirdim.
"Ayaz?" - çarəsizcə onu səslədim. Yox idi...!
"Ayaz...Ayaz hanı?!". Gözlərimi tək-tək hər birinə dikdim.
"Suay, hər şey yaxşıdı sakitləş". Cəld sağımda dayanan Əmirə çevirdim gözlərimi.
"Əmir, xatırlayıram! Ayaz...Ayazla gedirdik. Oda maşındaydı! Qəza oldu!". Nəfəsim daralırdı. Niyə mənə elə baxırlar?!
"Bilirəm, Suay, bilirəm" - yanımda əyləşdi - "Hər şey yolundadı qorxma". Qorxmamaq?! Bu dəqiqə qorxunu hüceyrələrimə qədər hiss edirdim.
"Ayaz haradadı? Niyə gəlmir yanıma?! Yalvarıram de gəlsin". Onu görmək istəyirdim. Nəfəs aldığını, gülümsədiyini görməyi...
"Suay, sakitləşməsən sənə heçnə deməyəcəm!" - sərt sima aldı. Vecimə belə deyildi. Ayazı istəyirdim mən!
"Yalvarıram, de ki yaşayır. De ki nəfəs alır! Allah mənim bəlamı versin! Mən onu necə xatırlaya bilmərəm axı?! Necə unuda bilərəm?!". İçim yanırdı...O susduqca nəfəsimi çəkirdilər sanki.
"Suay, mənə bax" - üzümü qavradı - "Bax, Ayaz yaşayır. Eşidirsən məni? Ayaz yaşayır!". İlahi...! Gülümsədim.
"Yaşayır...Nəfəs alır...". Öz-özümə fısıldayaraq bir neçə dəfə təkrarladım. Yaşayır...!
"Bəs...bəs niyə gəlmir yanıma?
ayılmayıb hələ?". Qorxu yenidən bədənimi ələ aldı.
"Yox, ayılmayıb"
"Nə vaxt ayılar? Onda biz gedək yanına. Ayılanda ilk məni görsün" - qalxmaq istəyərkən qolumdan tutub imkan vermədi.
"Suay, çox gözləyə bilərsən" - səsindəki sakitlik çaşdırmışdı məni.
"Eybiyox, gözləyərəm mən" - bir daha qalxmağa cəhd göstərincə yenə tutdu məni.
"Suay, elə deyil" - üzümə baxmırdı.
"Necədi bəs? Bu qəribə hərəkətlərini anlamıram! Elə bil sən beyin sarsıntısı