ı keçirmisən! Mən Ayazın yanına gedirəm! Sən də biraz yat bəlkə özünə gəldin" - ayağa qalxacağım zaman eşitdiyimlə qıc olub qaldım.
"Ayaz komadadı"
Dilindən tökülən sözləri tək-tək beynimə qazındı. Çaşqınlıqlıqla gözlərimi üzündə gəzdirdim.
"Nə dedin sən?". Axmaq bir zarafat etdim deməyini gözləyirdim.
"Ayaz komadadı". Başımı iki yana salladım etiraz edərcəsinə. Yox! Yox! Qəbul etmirdim bunu! Bu ola bilməzdi!
"Yalandı...İnanmıram sənə! Yalançısan sən!" - sinəsinə vurduğum yumruqlarıma qollarımı turaraq son verdi.
"Yalvarıram, de ki, yalandı" - göz yaşlarımı sildim - "Bax, söz verirəm yalan danışdığını unudacam. Heç üzünə vurmayacam". Mən bir ümid gözlərinə baxarkən onun çarəsizlik dolu susqunluğu vermişdi cavabımı.
"İnanmıram! Ayazı görəcəm! Özüm görəcəm!" - qolumdakı sistemi çıxarıb yataqdan qalxmaq istəyincə qollarımdan tutub yatağa sıxdı məni.
"Suay, özünü ələ almalısan!" - yenə qalxmağa cəhd göstərincə şiddətlə silkələdi məni.
"Eşidirsən məni?! Özünü ələ almağa məcbursan! Ayaz üçün. Onun sənə ehtiyacı var. Səni yanında sağlam hiss etməyə ehtiyacı var. Belə etməklə nə Ayaza nə də özünə kömək ola bilərsən" - bir daha silkələdi - "Başa düşdün məni?!"
Qollarım əlləri arasında, səssizcə yanaqlarımdan aşağı yaşlar süzülürdü. Sevdiyim adam iki dünya arasında özünə yol cızırdı mənsiz. Məndən xəbərsiz...Mən burada çarəsizliklə qıvranarkən onun ruhu atıb getməyimi düşünürdü bütün çöhrəsinin onsuzluqla sızıldayan qadını? Hər şeyi itirdim sanarkən bir yoxluqdan tapıb çıxardığım bütün hissləri əvəz edə bilən sevgi deyilən hissi bu qədər amansızcamı itirirdim? Necə bir imtahandı bu? Həyatla aramda olan bütün bağlar tək-tək qoparkənmi toplayırdım həyat imtahanının lazımi keçid balını?
Növbəti silkələnmə çıxardı məni bu sonsuz döngəyə girən düşüncələrin arasından. Boşluq dolu gözlərimi qarşımdakı təlaş dolu gözlərə dikdim.
"Mən yaşamağı unutdum, Əmir". Üzümü əlləri arasına aldı.
"Söz verirəm, düzələcək hər şey" - onun zorlayıcı gülümsəməsi heç bir şey