i eşidildi.

"Haradasan sən?!"

"Harada olacam, işdə"

"Telefonun niyə bağlıdı?! Dünəndən bəri zəng edirəm" - qəzəb dolu nəfəs buraxmasını hiss etdim - "Sən bu qədər məsuliyyətsiz deyildin!"

"Məni uşaq kimi azarlamaq üçün zəng etmisənsə, heç zamanı deyil!" - bir söz deyirdi, ancaq dəstəyi asınca yarımçıq qaldı. Off! Bir bu çatmırdı səhər-səhər. Ona partlamağı mən də istəməzdim, ancaq bəxtinə küssün. İşdən çıxan kimi özümə yeni telefon almalı idim. Yoxsa bu azarlamaların arası kəsilməyəcəkdi. Off, Ayaz! Off!

Neçə saatdı burada beləcə oturduğumu bilmirəm. O tərəf bu tərəfə çevirdiyim sənəd vərəqlərinin dili olsa çoxdan üsyan etmişdi. Deyəsən zülm edərkən həzz almağı Ayazdan öyrənmişdim. Sadəcə bir fərqimiz var idi. O insanlara, mən isə cansızlara zülm etməyi sevirdim...

Qapı döyüldü, ancaq mən səslənməyə imkan tapmadan açıldı. Ah, bir sən çatmırdın!

Ağzımı açacaqdım ki, yenə imkan vermədi.

"Bilirəm, bilirəm, danışmaq istəmirsən" - mənə doğru biraz daha addımadı - "Xahiş edirəm, Suay, bircə dəfə qulaq as mənə".

"Çıx otağımdan"

"Belə etmə, danışaq"

Gərginliklə alnımı ovuşdurdum. Acı qəhvənin təsiri keçirdi artıq. Ala bilmədiyim yuxum əziyyət verməyə başlayırdı.

"Yaxşı, danışaq onda" - əllərimi masada birləşdirib gözlərimi ona dikdim. Üzləşmə vaxtı gəlmişdi. Gülümsəyirdi.

"Niyə bu şirkətdəsən?" - qaşlarını çatıb sual dolu baxmağa başladı. Deyəsən çox güclü dost bağımızdan danışmağımı gözləyirdi.

"Sadə bir sual verdim. Niyə bu şirkətdəsən, Sənan?"

"İşləmək üçün. Unutmusan deyəsən mən memaram". Çox mənalı bir cavab! Ah tam bir axmaqlıq!

"Sənan...Nəyi nəzərdə tutduğumu ikimizdə çox gözəl bilirik". Mənə doğru bir addım daha atıb gözlərini qıydı.

"Sən çox dəyişmisən". Səs tonu yeni bir şey kəşf etmiş kimi idi.Bir anlıq duruxsunsam da üzə vurmamağa çalışdım.

"Həyat dəyişdi..." - başdan aşağı ihtehzayla süzdüm onu - "İnsanlar dəyişdi..."

Alt dodağını çeynəyib başını iki yana sallamağa başladı.