ifadə etmirdi mənə. Hiss etdiyim bir şey var idi. Aldığım hər nəfəsdə sol tərəfdə sızıldayan ağırlıq...
"Ona bir şey olarsa...Yalvarıram, bir dəfə görüm. Dayana bilmirəm..."
Gözlərimi açdığımda otaq qaranlıq idi. Artıq adi hal almış sızıltı yenə ələ almışdı bədənimi. Yerimdə dikəlib gözlərimi zəif lampanın işıqlandırdığı otaqda gəzdirdim. Əmir həmin ağ xalatla divanda yatmışdı.
Başımı yavaşca qaldırdım. Boşalmış sistem torbasını görüncə iynəni qolumdan çıxarıb yavaşca ayaqlarımı yataqdan endirdim. Gedəcəkdim...Sevdiyimə öz ayaqlarımla özüm gedəcəkdim.
Bədənimdəki sızıltı məni dişlərimi bir-birinə sıxmağa məcbur etdi. Zibilə qalasan! Bu ağrı nə zaman səngiyəcəkdi?! Yatağa tutunaraq ayağa qalxıb yandakı xəstəxana ayaqqabılarını geyindim. Ağır addımlarla otaqdan çıxdım. Bir anlıq dəhlizin işığı gözümü qamaşdırınca durdum və yenidən özümü ələ alıb addımlamağa başladım. Harada idi görəsən?
Baxdığım bir neçə otaq boş çıxınca digərlərinə üz tutdum. Onu tapana qədər əl çəkməyəcəkdim! Yanında olduğumu bilməli idi! Məni hiss edəcəkdi bilirəm!
Dəhlizdə irəliləyən zaman qarşımdakı şəffaf şüşə arxasında gördüyüm insanla ayaqlarım yerə yapışdı. Hər şey dondu. Dünyam başıma keçdi o an. Dodaqlarımdan qopan ani hıcqırığı basdırmaq üçün əlimi ağzıma götürdüm. Bu odu...Nifrət edərək ölümünə sevdiyim adam...Dünyama qışı gətirib öz yayı ilə bədənimi isidən adam...Qıc olmuş bədənimi hərəkətə gətirib bir addım daha atıb əlimi aramızdakı yeganə şey olan şüşəyə qoydum. Geniş, başdan-başa ağ rənglə örtülü otaqda necə də yad qalmışdı. Onun qaranlıq dünyasına bu qədər bəyaz yaraşmır ki...Hər çarəsizliyimdə, hər qəzəbimdə başımı basdırdığı sinəsini indi saysız borularla əhatələnmişdi. Yatağın kənarında dayanmadan dönüb duran zolaqların işığı düşürdü sərt simasına. Artıq o qara saçların əvəzinə bəyaz sarıq var idi.
"Sevgilim...Bura sənin yerin deyil..." - titrək nəfəs aldım - "Sənə bir şey deyim? Bura heç yaraşmırsan. Bu qədər bəyazlıq sənə görə deyil ki".
Hıcqırınca sözlərim