m boğazımda düyünlənib qaldı. Onu belə aciz görmək sıyırırdı sol tərəfimi. Udqunub boğazımda ilişib qalan tüpürcək topasını irəli itələdim.
"Yalvarıram məni belə buraxıb getmə. Bax, Qırmızı buradadı səni gözləyir. Belə getmə, Ayaz". Cavab vermirdi...İri cüssəsinə kiçik gələn yataqda səssizcə uzanmışdı. Belə olmazdı...! İki əlimlə gözlərimi silib dərindən nəfəs aldım.
"Qalx, Ayaz. Eşidirsən məni?! Qalxmalısan! Məni belə qoymağa haqqın yoxdu!"- əlimi şəffaf şüşəyə qoydum sərt simasına toxunmaq istərcəsinə.
Məgər nə qədər mənasız imiş indiyə kimi bütün yaşananlar. Sən demə onun nəfəsində imiş, mənim nəfəsim...Mənə həyatının mərkəziyəm demişdi. Məgər bu adam mənim həyatım olubmuş məndən xəbərsiz.
Qulağıma dəyən için-için hıcqırıq səsinə qarşı sağa çevrildim. Biri divarın bir küncünə çökmüş başı əlləri arasında çiyinləri sarsılaraq ağlayırdı. Bir dəqiqə...Sarsılmış beynim mənə oyun oynamırsa bu Səndər olmalı idi. Necə də çarəsiz, aciz görünürdü. Sarsaq bir iki addımla qarşısında dayandım. Məni hiss etmədi belə.

"Ona bir şey olmayacaq" - deyə səslənincə cəld başını qaldırdı. Bir müddətlik çaşqınlıq dolu üzümə baxdıqdan sonra gözlərini silib ayağa qalxdı.
"Suay..." - gerisi gətirmək istəsə də büzülən dodaqları imkan vermədi. Qollarını boynuma dolayıb boyun girintimə doğru hönkürməyə başladı. Çiynim sızıldasa da bunu ona hiss etdirməməyə çalışıb mən də qollarımı ona doladım. Kiçik oğlan uşaqları kimi elə için-için ağlayırdı ki. Bir an bədənimi ələ alan əsəblə onu özümdən ayırınca sulu kirpikləri arasından gözlərini qırpışdıraraq üzümə baxmağa başladı.
"Bu nə haldı?! O ölməyib!". Başını əlləri arasına alıb divara söykəndi. Niyə axı belə davranırdı?! Ah! Yenə sinirlərimi məhv edən hönkürtülər! Sızıldayan bədənimə əhəmiyyət vermədən hirslə üzündəki əllərini geriyə çəkib üzümə baxmağa məcbur etdim onu.
"Kəs artıq! O ölmüş kimi ağlama!" - qolundan tutub şəffaf şüşə qarşısına gətirdim - "Bax! Oradadı! Yaşayır!". Bir neçə saniyə eləcə içəri baxdıqdan sonra mənə