çevirdi gözlərini.
"O yaşayır" - dedi sanki özünə bunu qəbul etdirmək üçün. Təsdiq gözləyən baxışlarına qarşı üzünü əllərim arasına aldım.
"O yaşayır..."
* * *
Alnımı ləkəli şəffaf şüşəyə söykəmiş, gözlərimi bir an olsun qarşımdakı qurğulara bağlı, səssiz adamdan ayırmırdım. Uzanmış saqqalı sərt simasını gizlədə bilməmişdi belə. Arıqlamışdı...Heyranı olduğum iri cüssə ərimişdi anbaan gözlərim önündə və əriməyə də davam edirdi. Tam iki ay...Bağlı göz qapaqları altındakı qaranlıq baxışları görmək üçün yanıb tutuşduğum iki ay...Hər saniyəsini onu itirmək hissi ilə keçirdiyim, ölüm qorxusunun ölümdən betər tükədici hissi ilə yaşamağa çalışdığım əlli-yeddinci gün...Hər başımı yastığa qoyduğumda oyanıbda bir daha onu görə bilmərəm deyə sayını itirdiyim yuxsuz gecələr...
Gecənin zülmətinə, gündüzün şəfəqinə buraxırdım səssiz fəryadlarımı. Kimsə eşitmirdi məni. Kimsə görmürdü onsuzluğun ağırlığı altında çöküşümü...Onsuz keçən saniyələr qatiliydi durmadan axıb gedən həyatımın...Kimsə anlamırdı bunu...!
O burada hər şeydən xəbərsiz yatarkən çöldə davam edən həyata dirənməyə gücüm qalmamışdı artıq. Onsuz tükətmişdim bütün məcburiyyətlərimi. Sadəcə ona məcbur idim mən. Onun həftələrlə bağlı göz qapaqları altındakı ürkütücü baxışlara...Qalın səsinə...Çatılı qaşları arasındakı yaranan kiçik düyünə...
Daha nə qədər belə yatacaqsan, sevgilim. Bəs deyilmi bu qədər ayrılıq? Bəs deyilmi mənə çəkdirdiyin bu qədər əzab?
"Suay" - eşitdiyim tanış səsə qarşı gözlərimi ayırmadım qarşımdakı adamdan. Sadəcə onu görmək, onu eşitmək istəyirdim.
"Suay, mən çıxıram. Gəl sənidə aparım". Yanımda dayandığını şəffaf şüşəyə düşən kölgəsindən anladım. Cavabımı bilirdi. Bunun üçün əlavə oksigen israfına ehtiyac yox idi.
"Suay, bəsdi artıq! İki aydı pərişan oldun bu şüşə arxasında. Nə qədər burada gecələyəcəksən? Bax, ayılan kimi bizə xəbər verəcəklər. Gəl gedək bir normal yemək ye, yat. Söz verirəm səhər tezdən özüm səni gətirəcəm". Nəfəsi tükənmiş olacaq ki, dayandı. Üzümə