ə sabitlədiyi qəzəb dolu baxışlarını ona baxmadan da hiss edirdim. Cavabımı bilsə də hər gün bu mövzunu açırdı.
"Yaxşı, bir şeyə ehtiyacın olsa zəng et. Xədicə tək qalmasın gedim mən". Yanımdan ayrılınca gözlərimi ona çevirib arxasınca baxdım bir müddət. O da zəifləmişdi. Bir tərəfdən mənim üçün fikir çəkirdi, digər tərəfdən Xədicənin bu aralar artan sancılarını...Körpənin gəlməyinə artıq az qalmışdı. Bəlkə ondan sonra birimizin üzü gülərdi bu həyatta.
Qolumu qaldırıb saata baxdım. Vaxt idi artıq...Şüşə arxasındakı adamıma baxıb dəhlizin digər ucundakı masaya doğru irəlilədim.
Budur, artıq hazır idim. Əynimdə mavi xəstəxana geyimi, əllərimdə əlcək, ayaqlarımda bəyaz deşikli xəstəxana ayaqqabılarım sevdiyim adamla qovuşmağa hazır idim. Siyirmə qapını kənara itələyib içəri daxil oldum. Ah, bu tanış melodiya...Sevdiyim adamın nəfəs aldığını bildirən saniyədə bir vuran cingiltili səs...İlk girişim olmasa da hər dəfə bu hissi yaşayırdım. Qəribə həyəcan...Sanki üzərimə ən sevdiyim donu geyinib makiyaj etmiş, dəniz kənarında ona doğru addımlayırdım. O isə üzərində hər zamankı qara kostyumu və üzündəki geniş gülümsəmə ilə məni gözləyirdi. Arada bir isə küləyin dağıtdığı qara saçlarını geriyə atır, ancaq hər dəfəsində dağıldığı üçün dodaqaltı söyüş mırıldanırdı.
Beynimdəki bütün bu düşüncələrin üzümdə yaratdığı gülüşlə ona yaxınlaşdım. Ancaq bu çox çəkmədi. Solmuş simasını görüncə qurduğum bütün xəyallar elə həmin an başıma keçdi. Bizim gerçəyimiz bu idi. Səssiz adam və baş ucundakı səssiz qadın. Nəfəs alıb, ancaq yaşamayan iki insan...Sanki həyat üz döndərmişdi bizdən.
Əlindən tutdum. Hər girişimdə məni hiss edib əlimi sıxar deyə ümid edirdim bezmədən, əl çəkmədən. Bu gün də həmin günlərdən biri idi.
"Sevgilim, yenə mən gəldim, bax. Sənə söz vermişdim axı heç bir görüşümüzü qaçırmayacam" - titrək səsim otağın səssizliyinə yaraşmadı belə. Ağzındakı buğlanan nəfəs maskası yeganə hərəkətlilik idi ikimiz arasında. Əlimi qaldırıb uzanmış saqqalına toxundurdum yavaşca