tək-tək bütün barmaqlarımı. Bədənimi ürpərdən bu hissi sevirdim...
"Yenə mənə göstərməyəcəksən o qara gözlərini?". Bir daha ağzındakı maska buğlanıb açıldı. Nədi, yox deyirdi mənə?
"Səsini unutdum, sevgilim. Bağışla məni..." - burnumu çəkib göz yaşlarımı sildim.
"Yalvarıram, başqa şeyləri unutmadan oyan artıq". Son bir ümid sıxdığım əlinə baxdım. Heç bir hərəkət yox idi.
Üzərimdəki xəstəxana geyimini çıxarmış pilləkənlə aşağı enirdim. Tək ümidim alacağım yeni xəbərlər idi. Bu dəqiqə yaxşı xəbər eşitməyə çox ehtiyacım vardı. Yeməkxanaya girən kimi ətrafa baxmağa başladım. Ah, oradadı. İti addımlarla Ərşadın əyləşdiyi masaya doğru addımladım. Bu iki ayda aramızdakı münasibət düzəlmişdi. Ən azından ikimizində ortaq istəkləri var idi. Qarşısındakı stulu çəkib əyləşdim.
"Yaxşı xəbərlərlə gəldiyini de". Dodaqlarını bir-birinə sıxıb başını təəssüflə yellədi.
"Yeni bir şey yoxdu". Ah!
Əlimi masaya vurdum - "Artıq mənim səbrim tükənir xəbərin olsun! Ya o adamı tapın, ya da mən polisə gedəcəm!"
Təlaşla gözlərini iri-iri açdı - "Bunu danışmışdıq"
"Xeyr, sən danışmışdın mən isə Ayaza görə susmuşdum. İndi nə Ayazın apardığı prinsip vecimədi nə də başqa bir şey! Ölürdük biz başa düşə bilirsən bunu?! Ayaz, ölür!" - sona doğru səsim titrəyincə başımı əllərim arasına aldım. Əsəblərim dözümürdü artıq! Ayazı yatağa, məni bura həbs edən adam çöldə rahat-rahat gəzir! Buna dözmək çox çətindi! Düşündükcə başımı itirirəm!
"Biraz daha səbr et, xahiş edirəm. Yaxınlaşırıq artıq. Həm" - susunca başımı qaldırdım.
"Həm nə?!"
"Bunun Ayaza gələn təhdidlərlə əlaqəli olduğunu düşünürük". Ah, birdə o var idi. Ayaza gələn təhdidlər! Sən demə o gün qapıdakı saysız mühafizəçilərin mənimlə bir əlaqəsi yox imiş. Ayaz təhdid olunurmuş və polisə getmək əvəzinə özü həll etməyə çalışırmış. Onun keçilməz yüksək eqosu! Ah, Ayaz bəzən səni elə başa düşmürəm ki...
"O necədi?" - səsindəki tədirginliyi hiss etmişdim. Soruşmağa qorxurdu.
"Səssiz". Dodaqlarını qıvırdı.
"İkimizdə