ə ayılacağını bilirik. Elə deyil?" - qaşlarını qaldırmış məndən təsdiq gözləyirdi.
"Bilmirəm". Baxışlarımı masa üzərində birləşdirdiyim əllərimə endirdim - "İki ay...Hərəkətsiz, səssiz keçən iki ay!" - gözlərimi kədərlə yumdum.
"Nə olsun?! O gün bir-birimizə verdiyimiz sözü xatırlatmaq vaxtı gəlib, deyəsən! İllərlə gözləməli belə olsaq..."
"Ümidimizi heç zaman itirməyəcik. Ayaz güclüdü!" - hər ikimiz eyni zamanda dillənib gülümsədik. Deyəsən, buna ehtiyacım var idi.
Bu sözü həftələr öncə vermişdik bir-birimizə. O gün hərşeyi danışmışdı mənə. Ağaca çırpılmışdıq. Daha doğrusu bir yerdə durmalı olduğumuz üçün Ayaz bilərəkdən maşının şam ağacına çırpmışdı. Yəni belə anlamışdıq biz. İlahi, o şəkili görəndə ağlımı itirmişdim. Avtomobilin qabaq hissəsi çilik-çilik olmuşdu. Bizim oradan sağ çıxmağımız sadəcə bir möcüzə idi. Hələ Ayazın yaşaması...Allaha hər gün şükür edirəm bunun üçün. Onu qismən belə olsa mənə bağışladı. Mən arxada olduğum üçün yüngül beyin sarsıntısı, bir neçə qırıq, birdə qarın boşluğuma girən dəmirlə xilas ola bilmişdim. Ancaq Ayaz...Ağır beyin travması. Saysız qırıqlar...Mənim yatdığım bir həftə ərzində iki dəfə ürəyi dayanmışdı. Hələdə inana bilmirdim! Əlimi basdırdığı qəlbi atmırdı! Dayanmışdı! Məni xilas etmişdi, ancaq özü...Sənə bir şey olmayacaq demişdi, ancaq yaşayan ölüdən fərqsiz etmişdi məni.
"Suay, ağlama" - deyə Ərşad səslənənəcən ağladığımı hiss etməmişdim belə. Cəld iki əlimlə gözlərimi silib dərin nəfəs aldım.
"Bax, ayılandan sonra mənim boğazıma yapışacaq ki, Qırmızını niyə ağlamağa qoydun". Zarafatyana dediyi sözə qarşı ikimizdə gülümsədik.
"Hə, bax belə gül ki, üzünə baxmağa üzüm olsun"
* * *
Pilləkənləri tək-tək qalxaraq sonda gəlib çıxa bilmişdim altıncı mərtəbəyə. Yeni məşğuliyyətimdə bu idi. Pilləkən saymaq. Tam olaraq bu mərtəbəyə qədər yüz-iyirmi pilləkən var idi. Dördüncü mərtəbədən beşinciyə qalxarkən bir pilləkən digərlərindən biraz daha hündür olduğundan hər kəsin ayağı ilişirdi həmin yerdə. Təbii, məndən