başqa. Bir neçə insanı belə yıxılmaqdan xilas etmişdim. Bircə sevdiyim adama bir xeyrim dəymirdi. O, həyata tutunmaq üçün mənə əlini uzadıb kömək istəyir, mən isə sadəcə izləyirdim. Tuta bilmirdim onu...
"Suay, Qızım". Eşitdiyim səslə başımı yerdən qaldırdım. Bu ki, Əminə xala idi. Səndərin anası. İti addımlarla ona çatıb qollarımı boynuna doladım. O da məni eyni tərzdə qarşıladı. Necə sevmişdim bu qadını. 'Qızım' deyə səsləməsi nənəmi xatırladırdı mənə. Geri çəkilib çatılmış qaşlarla başdan aşağı süzdü məni.
"Bu nə haldı. On kilo qalmısan. Boynuna al gətirdiklərimi kimə yedirirsən?". Bu sözlərinə qarşı gülümsədim. Həftələrdi ki, öz əlləri ilə bişirdiyi yeməklərdən gətirir mənə.
"Gəlin əyləşək" - kənardakı stula istiqamətləndirdim onu.
"Nə yaxşı gəlmisiz"
"Yarpaq dolması gətirmişəm sənə. Bu dəfə öz gözlərimlə yediyini görməmiş heç yerə getməyəcəm" - yalançı qəzəblə işarə barmağını mənə doğru salladı.
"Nə əziyyət çəkdiniz". Bu etdikləri utandırırdı məni.
"Nə əziyyəti, qızım, xoşdu mənə". Səmimiyyəti içimi isidirdi. Bəzən Ayazın şanslı biri olduğunu düşünürəm. İtirdiyi anasının yerini verməsə belə bu qadın ona yaxşı analıq etdiyindən şübhəm yoxdu. Ancaq qəribə bir şey var idi ki, Ayaz ondan heç danışmamışdı. Ögey anasının olduğunu deməmişdi belə. Eh, hər nəysə.
"Hər gün Ayazın yanına girirəm. Hər şeyi danışıram ona. Hamımızın onu gözlədiyini bilir". Simasındakı donma nəzərimdən yayınmamışdı. Ayazın adı hər keçəndə duruxsunurdu. Bir dəfə belə olsun onun yanına girməmişdi. Eləcə şüşə arxasından izləyirdi.
Вчера в 19:43 · Отправлено из Messenger
Nar Giz
"Ac olarsan. Gəl, sən yeməyini ye". Yenə mövzunu dəyişsə də üzə vurmayıb mənə uzatdığı kiçik plasmas qabı qucağıma yerləşdirdim.
"Birazdan Səndərlə Arif gələcək" - dedi həyəcanla. Ağzım dolu olduğu üçün sadəcə başımı salladım.
Arif bəy bu iki ay ərzində çox düşmüşdü. Hər axşam Səndər onu buraya gətirirdi. Elə bir saat səssizcə Ayazı izləyir, sonra yenidən qayıdırdı. Bu müddət ərzində yalnız bir