qırpışdırdı sonra üzündəki qəribə gülüşlə qolları arasına aldı məni.
"Səni heç vaxt tək buraxmayacam" - saçlarıma doğru fısıldadı.
"Bilirəm" - qollarından çıxdım - "Vaxtdı artıq. Ayaz məni gözləyir"
* * *
Yenə hər zamankı görüş formamda sevdiyim adamın baş ucundaydım. Otağı dolduran cingiltili səsin müşayiəti altında qarşımdakı günbəgün əriyən iri cüssəsində gəzdirirdim nəzərlərimi. Bu gün biraz daha uzanmışdı saqqalı. Biraz daha göz altları çökmüş, dodaqları rəngini itirmişdi. Əzilməz dediyim adamın belə aciz görməyə dayana bilmirdim artıq. Hər gün biraz daha zəifləyirdi gözlərim önündə.
Kənardakı stulu çəkib yanında əyləşdim. Bədəninə bağlanan rezin kabellərdən imkan tapdığım qədər burnumu boyun girintisinə yaxınlaşdırdım onun həsrət qaldığım qoxusunu duymaq üçün. Yox idi...Lənətə gələsən! Sadəcə ürəkbulandırıcı preparat iyi ilə örtülmüşdü bütün çöhrəsi. Sevdiyim adamın qoxusu bu idi artıq...İri əlini iki əlim arasında sıxışdırdım.
"Ayaz...Sənə daha başqa şeyləri unutmadan oyan demişdim. Bax, səsindən sonra qoxunu unuduram indi də". Susması parçalayırdı içimi. Cavab istəyirdim!
"Susma, Ayaz! Yalvarıram susma artıq! Ölürəm, anlamırsan bunu?! İki dünya arasında qalmağına dayana bilmirəm! Niyə hiss etmirsən məni?! Bax buradayam! Əlindən tutmuşam" - əlini qaldırıb sol tərəfimə basdırdım - "Bax, sənin üçün döyünür bura. Yalvarıram, daha gözlətmə məni. Buranın dayanması artıq an məsələsidi". Hıcqıraraq başımı yatağın kənarındakı boş yerə basdırdım. Onun susqunluğu bir çarəsizlik olub içimə axırdı hər nəfəsimdə. Daha nə edəcəyimi bilmirdim. Nə qədər gözləyəcəyini bilmədən gözləmək dayanılmaz əzabdan başqa bir şey deyildi mənim üçün. Yanımda istəyirdim onu. Daha səbrim qalmamışdı onsuz keçən günlərə baş əyməyə.
Başımı qaldırdım - "Anladım...Bu günüm də sənə olan həsrətlə keçəcək. Mənə tərs deyirdin, ancaq sevgilim, səndən tərs olanını tanımadım ki mən". İçəridəki ağır qoxunu çəkdim ciyərlərimə. Son bir ümid hərəkətlilik olar deyə gəzdirdim gözlərimi