i üzərində. Yox! Yenə heçnə yox idi! Nəfəsim daralmağa başlayında əyilib əlindən öpdüm.
"Səni sevirəm. Səni hər şeydən çox sevirəm" - əlini qaldırıb ürəyimin üstünə qoydum - "Bura atdıqca da həmişə sevəcəm". Əlini həminki yerə qoyub ayağa qalxdım. İstəməsəm də getmə vaxtı idi. Çox qalmağım ona zərər verə bilərdi. Onu qoyub getməyə heç öyrəşə bilməmişdim ki. Bu otaqdan hər çıxdığımda sanki ona bir şey olacaqmış kimi hiss edirdim. Özümü ələ alıb alnından öpdüm.
"Darıxma sən. Yenə həmişəki vaxtda gələcəm". Gözlərimi üzərində gəzdirib arxamı döndüm. Hər addımımda boğazımdakı düyün daha da artırdı. Canımı arxada qoyub, bədənimi çıxarırdım bu otaqdan.
Əlimi qapıya atıb dəstəyi aşağı çəkdiyim an eşitdiyim mırıltıyla həyat durdu. Donan bədənimin əksinə ürəyim ağzımdan çıxacaq kimi hiss edirdim. Bir daha həmin səs...İlahi, bu unutduğum həmin səs idi...Donmuş bədənimi hərəkətə gətirib yavaşca arxaya döndüm. Allahım, o qara gözlər açılmış mənə baxırdı. Bir an eləcə qaldım.
"M..Mən də səni sevirəm, sevgilim"
İlahi! Bu buğuq səs...! Hönkürtü vuraraq yanına qaçdım. Oyanmışdı...! Bu anın yuxu olmadığını anlamaq üçün əlimi bütün bədənində gəzdirib sonda üzünü qavradım.
"Sən...Sən gerçəksən?!". Dodaqları yana doğru qıvrılmış vəziyyətdə gözlərini astaca yumub açdı. Reaksiya verdi...! İlahi, bir daha içimi parçalayan hönkürtü vurub başımı sinəsinə dayadım. Bütün sözlər boğazımda düyünlənib qalmışdı. Tuta bilmirdim özümü. Saçlarımda hiss etdiyim toxunuşun ardınca fısıltılı səsi doldu qulaqlarıma.
"Ağlama". Bir daha hönkürtü vurdum. Danışırdı...! Günlərlə unutdum deyə özümü vurduğum yer qalmayan səs gerçək idi indi. Qollarımla bir sarmaşıq kimi onu sarmış, heç buraxmaq istəmirdim.
"Qırmızı...". Yox! Yox! Ölmüşdüm mən! Bunlar gerçək ola bilməzdi! Başımı qaldırıb həsrətində olduğum qaralara baxdım.
"Bu yuxu deyil, hə? Bu dəqiqə gözlərimə baxırsan". Başını salladı.
"Gözlərinə baxıram" - deyə fısıldayaraq təsdiqlədi.
"Mənə qayıtdın...! Buraxmadın məni!" - qollarımla