"Mən buna layiq olacaq bir şey etməmişəm sənə". Bu nə danışırdı belə?! Allahım, hər şeyi eyni vaxtda niyə göndərirsən üstümə? Dərin nəfəs çəkdim içimə.

"Ah, o gecə sırf Ayaza inad bütün işçilərin içində sevirəm deyə qışqıran mən idim. Məni dost kimi görən birinin qürurunu əzib keçən də mən idim! Elə?!" - sona doğru əsəblərimə hakim olmadan səsimi qaldırmışdım. Yenə başını iki yana sallamağa başladı.

"O sözlər Ayaza inad deyildi. O sözlər gerçək idi". Hələ də özünü qoruyurdu!

"Bunun bir mənası yoxdu"

"Mənim hisslərimin bir mənası yoxdu?" - əli ilə özünü işarə etdi. Üzündəki ifadə inciklik doluydu.

"Məni o qədər insanın içində yerin dibinə salarkən qışqıraraq ifadə etdiyin hisslərin elə oradaca itirdi bütün mənasını!"
"Məni hiss etdiklərimə görə qınayırsan"

"Yanılırsan. Səni hiss etdiklərinə görə qınamıram, hiss etdiklərini ifadə tərzinə görə qınayıram. Ən azından biz dost idik. Mənə sakit bir zamanda desəydin duyğularını bəlkə də bu vaziyyətdə olmazdıq"

"Belə etmə. Sən bu deyilsən, Suay. Sən birinin duyğularını heçə sayacaq qədər duyğusuz deyilsən". İnkar edərcəsinə başını sallayırdı. Məni məndən yaxşı tanıdığını düşünürdü?!

"Yaxşı günahım var. Qəbul edirəm.
Ancaq danışıb düzəltmək istəyirəm hər şeyi". İsrarı məni çilədən çıxarırdı artıq.

"Sənan, çıx xahiş edirəm". İki addımda tam masanın qarşısında dayandı.

"Mənə qarşı olan bu davranışını anlamıram. Sənə mən təcavüz etməmişəm!"

Qulaqlarımda əks-səda verən son sözləri beynimi dondurdu. Sol tərəfimi sıyırdılar sanki. Bu nə demək idi?! Özümü sakit tutmağa çalaraq ayağa qalxdım.

"Nə dedin sən?". Yanlış eşitmiş olmaq istəyirdim...!

"Mən...Elə demək istəmirdim". Mənə doğru addım atınca əlimi qaldırdım. Beynimin içindəki uğultular getdikcə artırdı.

"Suay, bağışla. Birdən oldu səni incitmək istəmirdim". Başımı qaldırıb peşmanlıq dolu qəhvəyi gözlərinə baxdım. Bir söz deyə bilmədim. Onu acılamağa haqqım yox idi. Masa üzərindəki çantamı alıb qapıya doğru