bərk-bərk sardım onu. Gözlərimi bir an olsun ayırmırdım gözlərindən. Bir daha qapanmasından o qədər qorxurdum ki.
"S..Sən-"
"Mən yaxşıyam! Çox yaxşıyam!". Başını geriyə atıb narahatlıq dolu səs çıxardı. Bilirdim bu hissi. Canı ağrıyırdı.
Gözlərimi sildim - "Həkimi çağırım mən" - qalxacağım zaman sözləri kilitlədi məni olduğum yerə.
"Getmə. Mənim dərmanım sənsən". İçimdən qanadlanıb uçacaqmış kimi atan qəlbim onu qucaqlamağa vadar etdi məni. Başımı sinəsinə dayayıb bir neçə saniyə eləcə qaldıqdan sonra yerimdə dikəlib gözlərinin dərinliyinə daldım.
"Ayaz, səni öpmək istəyirəm". Bir an gözlərini qırpışdırdı. Sonra bicliklə dodaqları yana doğru qıvrıldı. Ah, mənim adamım geri qayıtmışdı!
"Öp, onda" - deyincə cəld üzündəki nəfəs maskasını aşağı çəkib dodaqlarına yapışdım. İnana bilmirdim! Həftələrlə bir millim belə tərpənməyən adam mənə qarşılıq verirdi. Özümdən asılı deyildi. Daha da sərt öpmək istəyirdim. Susamışdım onunla olan hər şeyə. Dünyamız durmuşdu. Sadəcə ikimiz var idik. O və mən! Həftələrdi xəyalını qurduğum anı yaşayırdım. İndi anlayırdım daha bizi bir-birimizdən heçnə ayıra bilməzdi. Ən böyük imtahanımızı vermişdik biz!
Nəfəsimiz daralınca geriyə çəkildim. Qaşlarını çatdığını görüncə gülümsədim.
"Bu günlük bu qədər bəsdi". Üzünü əlimlə qavrayıb uzanmış saqqalının ovuc içimi qaşındırmasına icazə verdim. Deyəcəklərim var idi. Ertələyə bilməzdim daha.
"Sənin qaranlığını sevirəm mən. Sən yanımda olduqca boğulmaram heç vaxt". Heyranı olduğum gözlərlə verdiyi sualı anlamışdım.
"Hə, eşitdim o gecə hər şeyi. Bağışla onda deyə bilmədim. Ancaq indi deyirəm. Səni sevirəm! Çox sevirəm!". Gülümsədi ancaq ağrı hiss etmiş olacaq ki, ardınca üzünü turşutdu. Əlini qaldırıb bütün ağrı acısını çəkmək üçüb dodaqlarıma götürüb uzun-uzun öpdüm. Həmin an üz ifadəsi dondu. Çaşqınlıq qarışıq təlaşlı baxışlarla bir mənə bir əllərim arasındakı əlinə baxırdı.
"Ayaz, nə oldu?" - təlaşla dilləndim.
"Həkimi çağır" - deyə fısıldadı titrək səslə. Qorxu oturdu