u içimə.
"Ağrın var? Nə olub, Ayaz?!". Nə oldu ki, indi?! Dəli olacaqdım!
"Həkimi çağır dedim sənə!" - bu dəfə səsini qaldırınca cəld ayağa qalxdım. Lakin gördüyüm şeylə bir millim belə tərpənmədən ayaqlarım yerə yapışdı. Buraxdığım əli ət kimi yatağın üzərinə düşdü. Çaşqınlıqla gözlərimi Ayazın ürkək gözlərinə dikdim.
"Həkimi çağır" - deyə zorluqla fısıldadı.
Hər şeyə hazırlıqlı olun. Ağır beyin travması alıb. Oyandığında bəzi duyğu orqanlarını itirə bilər. Görmə, eşitmə və ya iflic...
Həkimin beynimdə əks-səda verən iki ay əvvəl dediyi sözlər bir ox kimi girdi sol tərəfimə. İflic...!
Yaşadıqlarım qorxu filminin real həyata əks olunmuş variantı idi sanki. Tam hər şey yoluna girdi deyə rahatlamaq istərkən, arxadan birinin çıxıb ürəyini ağzına gətirdiyi məqamlarla dolu anlar...Artıq xəstəxanadan çıxdığımız bir həftə olmuşdu. Əvvəlkinə nisbətən Ayaz daha yaxşı idi. Sol ayağında ara-ara keyimələrdən savayı bir narahatçılıq yox idi. Düzü, həkim gəzməyi hələki ona qadağan etmişdi. Aldığı beyin travmasına görə tez-tez başı döndüyündən yıxılıb bir yerini əzə bilərdi. Ancaq həkimi dinləyəm kim. Ayazdı bu! Başındakı sarıq dünən açılmışdı. Sol qolunu isə hələdə hiss etmirdi. Yenədə ümidli idim. Hər gün fizioterapiyaya birlikdə gedirdik. Sonda bir nəticə alacağımızı bilirdim.
Xəstəxanadan çıxdığımızda Arif bəy nə qədər Ayazı öz yanına aparmaq istəsə də Ayaz istəməmişdi. Tutmuşdu bir kərə tərs tərəfi. Öz evim ki, öz evim!
İndi isə Ayazla Ərşad qonaq otağında qızğın söhbətdi idilər. Mən də onları yalnız buraxıb Zöhrəyə kömək üçün mətbəxə gəlmişdim. O yemək hazırlayır, mən isə çay dəmləyirdim.
"Suay xanım, əziyyət çəkməyin mən həll edərəm hər şeyi". Bir tərəfdən soğan doğrayır, digər tərəfdən mənə əngəl olmağa çalışırdı.
"Xanım söhbətini həll etdiyimizi düşünürdüm" - qaşımın birini eyhamla havaya qaldırdım. Pərt olmuş tərzdə dodaqlarını bir-birinə sıxdı.
"Dilim öyrəşib. Üzr istəyirəm, Suay xa- Suay!" - ikimizdə rahatlıqla nəfəsimizi buraxdıq. Axır ki